Butterfly VIP

06/09/2026

"Je bent nog jong, je komt wel weer iemand tegen."
"Je hebt gelukkig je andere kinderen/vader/moeder/zus/broer/partner nog."
"Ze heeft in ieder geval een mooi leven gehad, je moet nu door."

Het zijn opmerkingen die vaak ontzettend goedbedoeld zijn, maar die voelen als een klap in je gezicht. Ze vallen allemaal onder dezelfde mythe: het idee dat een verlies 'op te vangen' of 'vervangbaar' is. Mensen willen de pijn zo graag voor je verzachten of 'oplossen', dat ze per ongeluk volledig voorbijgaan aan de essentie van jouw verlies.

Lieve lezer, je rouwt niet om de algemene rol van 'een ouder', 'een broer/zus', 'een partner', 'een vriend/vr
iendin' of 'een kind'. Je rouwt om die specifieke persoon. Jouw pijn is het bewijs dat jullie band uniek en absoluut onvervangbaar was. Geen enkele andere liefde of toekomstbelofte wist dat gemis uit.

Wanneer je in de overlevingsstand staat, voelt de onhandigheid van je omgeving vaak als een zeer zware last. Je hebt de energie niet om uit te leggen waarom dit soort opmerkingen pijn doen.

En je hoeft het ook niet zelf uit te leggen. Deel of bewaar deze post gerust om aan je omgeving te laten zien wat je voelt, zonder dat het jou energie kost.

Heb jij behoefte aan meer zachte woorden en taal om je rouw inzichtelijk te maken voor jezelf en je omgeving? In de comments heb ik een link gezet naar producten die jou hulp kunnen bieden in je rouw en in relatie tot je omgeving. 👇🦋

30/08/2026

De dissonantie van het ritme.

Je bent een klok die stil is blijven staan, maar iedereen om je heen loopt op digitale tijd. Je bent niet meer gesynchroniseerd met de mensen om je heen. 💔

27/08/2026

Twee jaar na het verlies van Martin leek het denk ik voor de buitenwereld alsof ik mijn leven weer aardig op de rit had. Maar vanbinnen gebeurde er iets heftigs.

Tijdens een vakantie met mijn zusje kreeg ik na het kraken van mijn nek (ja, ik doe dit nu ook echt niet meer zelf) een paniekaanval die ruim een uur aanhield. Ik dacht vervolgens dat ik, net als Martin, een hersenbloeding kreeg. Ik werd letterlijk onwel en probeerde te zorgen voor afleiding door mijn zusje tegen me aan te laten praten. Ik wilde ook echt opperen om de nooddiensten te bellen, omdat ik me zo naar voelde. Nu kreeg ik geen extreme hoofdpijn (signaal van een hersenbloeding) en kon ik ergens ver weg nog rationaliseren dat dit een paniekaanval moest zijn.

Maar na die eerste, bleven ze terugkomen. Ik durfde de deur van het toilet niet meer op slot te doen, omdat Martin daar destijds in elkaar was gezakt. Ik was continu angstig, in de war en dacht: waarom gebeurt dit nu pas?

Wat ik toen nog niet wist, is dat je lichaam letterlijk alles onthoudt.

Rouw en trauma slaan zich op in je lijf. Omdat mijn lichaam in de eerste jaren constant in de overlevingsstand ('vecht-of-vlucht') had gestaan, was er geen ruimte voor deze angst. Pas toen de grootste storm ging liggen en, lang en breed, nadat ik EMDR behandelingen had gehad notabene, voelde mijn systeem zich veilig genoeg om de opgeslagen spanning er fysiek uit te gooien.

Je amygdala, de rookmelder van je hersenen, kan blijkbaar geen onderscheid maken tussen het gevaar van het verleden en het 'veilige' heden. Het slaat alarm om je te beschermen tegen een nieuwe klap.

Lieve lezer, als jij na lange tijd ineens worstelt met hypochondrie (angst om zelf ziek te worden), paniekaanvallen of extreme onrust... je bent niet gek. Je bent niet 'terug bij af'. Het is een reactie van een lichaam dat een onmenselijk zware jas heeft moeten dragen. Het is je systeem dat die jas probeert uit te doen.

Sla deze post op als zachte herinnering voor de dagen dat je alarmbellen onterecht afgaan. Je bent veilig. 🤍

Herken jij deze 'uitgestelde klap'?
Heb jij ook pas later last gekregen van fysieke paniek of gezondheidsangst?

26/08/2026

Rouw is nooit beperkt tot het missen van die ene persoon. Het is een herstructurering van je hele bestaan.

Naast het grote gemis, word je geconfronteerd met secundair verlies: de onzichtbare rimpelingen die werkelijk elk gebied van je leven raken. Je raakt je rol kwijt, je dagelijkse ritme valt weg, en plotseling pas je niet meer in de wereld zoals je die kende.

Dat betekent niet dat je 'te zwaar' aan het rouwen bent. Je zenuwstelsel verricht loodzware topsport op de achtergrond.

Sla deze video op voor de dagen dat de rimpelingen je overspoelen. 🤍

In de comment staat een link naar de bundel reflectieboeken Rouwseizoenen • Jaar 01. Deze boekjes bieden veilige begeleiding door middel van schrijfopdrachten en korte hoofdstukken met uitleg over het seizoen waar je je in bevindt. 🤍🦋

21/08/2026

15/08/2026

"Ik ben nooit meer de oude geworden."

Toen ik op 21 februari 2017 mijn partner Martin verloor, verloor ik niet alleen hem. Ik verloor ook de vrouw die ik tot die dag was geweest.

In de jaren daarna probeerde ik met man en macht weer 'de oude' te worden. Ik vluchtte in werk, in sporten, in overleven. Ik zette mijn 'sterke' masker op voor de buitenwereld. Mensen zeiden hoe flinterdun en dapper ik doorging, maar vanbinnen wist ik: die onbezorgde meid van vroeger is er niet meer.

En dat was de grootste les.

We praten in onze maatschappij over rouw alsof het een tijdelijke storing is. Een fase waar je 'doorheen' moet om aan het einde weer met een schone lei te beginnen. Maar diep verlies is geen ziekte die geneest. Het is een emotionele amputatie. Je wacht niet tot het ontbrekende deel teruggroeit; je leert stap voor stap te leven, te ademen en opnieuw te lopen met de veranderde realiteit.

Ik ben nooit meer de oude geworden. En daar heb ik nu vrede mee. Ik ben een nieuwe versie van mezelf geworden: dieper, wijzer, zachter voor mijn grenzen, gevormd door de storm.

Rouw is geen probleem dat je moet oplossen, maar een liefde die je moet leren integreren en weven in de stof van je toekomst.

Lieve lezer, voel jij ook de druk van je omgeving, of misschien wel van jezelf, om weer snel 'de oude' te worden? Ik zou het heel fijn, vinden als je jouw ervaring hieronder met me wilt delen. Je hoeft het niet alleen te dragen. 🤍

Sla deze post op als jouw toestemming om te mogen veranderen.

Verlangt jouw overbelaste zenuwstelsel naar zachte handvatten en milde schrijfopdrachten om te ontdekken wie jij nu bent in de mist van het verlies? Zie de link in de commentsectie naar het reflectieboek Rouwseizoen 03: Het terugkeren naar jezelf.

12/08/2026

Negen manieren om het eerste rouwjaar door te komen:

1. Schrijf je gedachten op ✍️
Geef ronddraaiende gevoelens een plek op papier. Je schrijft alleen voor jezelf; het vermindert stress en brengt langzaam helderheid.

2. Beweeg je lichaam 🚶‍♀️
Zelfs een dagelijkse wandeling van 20 minuten geeft al ruimte. Buitenlucht en een vast ritme kalmeren je zenuwstelsel op dagen dat woorden tekortschieten.

3. Oefen mindfulness 🧘
Vijf minuten stilzitten en bewust ademhalen is al genoeg. Het helpt je de pijn te verdragen zonder ertegen te vechten.

4. Stel realistische doelen 🎯
Denk klein: "Vandaag ga ik één keer naar buiten." Vier deze kleine overwinningen; ze helpen het gemis langzaam een plek te geven naast al het andere.

5. Creëer rituelen 🕯️
Een kaars aansteken, een herinneringshoekje inrichten of een speciaal liedje luisteren. Het geeft verdriet een bewuste, vaste plek, wat extra houvast biedt rondom zware datums.

6. Plan verbinding 🫂
Je hoeft niet 'gezellig' te zijn. Plan momenten met mensen bij wie je jezelf mag zijn, zelfs als dat betekent dat jullie alleen maar samen zwijgen of huilen.

7. Wees mild voor je lichaam 💧
Rouw is fysiek uitputtend. Zelfzorg (voldoende water, slaap en kleine maaltijden) is geen luxe, maar je basis. Lukt dit structureel niet? Trek dan aan de bel voor hulp.

8. Zeg wat je nodig hebt 🗣️
Mensen willen vaak helpen, maar weten niet hoe. Benoem eerlijk wat je nodig hebt, of dat nu praktische hulp is of gewoon een luisterend oor zonder ongevraagd advies.

9. Geef jezelf toestemming ☀️
Lachen en genieten zijn geen verraad aan je rouw, maar een bewijs dat je leeft. Blijdschap en verdriet mogen zonder schuldgevoel naast elkaar bestaan.

Lees de comments voor de link en extra toelichting. Sla deze post op zodat je 'm gemakkelijk terug kan vinden, en deel eventueel met iemand die nu het eerste jaar na een groot verlies doorgaat 🤍🦋

10/08/2026

De golf van 'eerste keren' die niemand je vertelt.

De eerste ochtend wakker worden en een seconde vergeten wat er is gebeurd. Dan de herinnering: hij is er niet meer. Ze is er niet meer. Die eerste ochtend wordt gevolgd door de eerste boodschappen, de eerste verjaardag van iemand anders, de eerste zondag zonder het vertrouwde telefoontje. Steeds opnieuw ontdek je de afwezigheid, in een eindeloze reeks van kleine eerste keren.

Dat optellende effect is wat het eerste jaar na verlies zo uitputtend maakt. Het is niet één groot moment van verdriet, maar honderden kleine momenten waarop de realiteit opnieuw binnenkomt. Elk van die momenten vraagt energie, aandacht en emotionele ruimte. Het is normaal dat je aan het einde van een dag het gevoel hebt dat je een marathon hebt gelopen, terwijl je eigenlijk alleen boodschappen hebt gedaan.

Sla deze post op of deel het met anderen: om ze te laten zien dat het niet alleen de grote eerste keren zijn, maar juist ook deze kleine, eerste keren die niemand je vertelt, maar wel heel verdrietig en eenzaam voelen.

Lieve lezer, herken je dit? Weet dat je niet de enige bent. 🤍

07/08/2026

Herken jij deze drang om nog even één berichtje te sturen?

Ik droomde laatst over Martin. In mijn droom wilde ik hem wanhopig graag een appje sturen om te vertellen hoe erg ik hem mis. Maar zelfs in mijn slaap greep de realiteit in: ik besefte dat zijn 06-nummer inmiddels waarschijnlijk van iemand anders is, en dat ik een wildvreemde zou appen. Ik bedacht me dat ik beter Facebook of Instagram Messenger kon gebruiken, omdat die profielen gelukkig nog veilig van hem zijn. 🥀

Heb jij weleens die onweerstaanbare drang gehad om je geliefde te appen of te bellen? Het voelt soms als een wrede grap van je geest, maar het is eigenlijk pure biologie. Je brein is neurobiologisch zó diep met de ander versmolten, dat je hechtingscircuits weigeren te accepteren dat ze fysiek afwezig zijn. Je brein is actief naar ze op zoek. 🤍

Die 'fantoom-drang' is geen teken dat je het verlies niet accepteert. Het is het ultieme bewijs van jullie blijvende verbondenheid. 🦋

Herken jij dit ook? 💓