04/01/2026
Ik word erbij gelapt, zonder dat ik er verantwoordelijk voor ben.
Nee, dit gaat niet over 1990 op de basisschool toen ik gepest werd. Dit is 2026. Het gevoel is exact hetzelfde.
Onrecht doet pijn. Ik schreeuw om te bewijzen dat ik het niet gedaan heb. Maar hoe harder ik schreeuw, hoe meer ik buitengesloten word. Onrecht maakt plaats voor iets ergers: machteloosheid.
Ik ben eenmaal aangewezen als ‘dader’ en dan gaat het mechanisme lopen. Er moeten koppen rollen. Het verhaal moet kloppen. Nuance past niet in een headline. En (social) media doet de rest.
Empathie maakt plaats voor gevoelloosheid. Luisteren plaats voor oordelen en wijzen. De eigen standpunten en meningen staan bovenaan en er is geen midden maar. Er is niets meer dan polarisatie.
Wat mij raakt is dat we kijken naar de jaarwisseling en zien geweld tegen hulpdiensten. We zien politievoertuigen die worden belaagd. We zien hinderlagen. We zien roman candles van Triplex, stoeptegels, bakstenen, shells, cobra’s door de straten vliegen alsof het een sport is.
Ik noem maar zoals het is. Dit is niet primair een vuurwerkprobleem. Dit is een gedragsprobleem en ook een gezagsprobleem. Want als je niet kunt of mag ingrijpen, normaliseert het geweld.
Voor dit probleem is jarenlang gezocht naar een slachtoffer die mee buigt. Ik boog mee. Vuurpijlen? Eruit. Single shots? Eruit. Romeinse kaarsen? Eruit. Knalvuurwerk? Eruit. Ik boog mee. Om legaal vuurwerk veiliger en beheersbaarder te maken.
Maar het is nooit genoeg.
Want het probleem dat we eigenlijk aan moeten pakken. Illegaal vuurwerk, handhaving, geweld en de sociale norm, wordt niet opgelost met een symboolmaatregel.
Mijn winkel is geen abstract debat. Het is mijn passie. Mijn investering. Mijn merk. Mijn levenswerk. Het gaat naar de knoppen als dit zo doorgaat. En de echte crisis? Die blijft gewoon bestaan.
Ik heb media benaderd en mijn verhaal aangeboden. Maar als je ‘vuurwerk’ op je voorhoofd hebt staan, ben je voor sommige verdacht. Dan ben je geen gesprekspartner, maar een probleem dat moet verdwijnen. Het viel gewoon op. Nul respons! Niks!
Een verbod voor de bühne. Om de realiteit weg te moffelen. De politiek slaat hier de plank faliekant mis. Ze kiezen liever een slachtoffer die meebuigt, dan dat we eerlijk kijken naar wat echt nodig is.
So.. here I am! Ik steek mijn kop boven het maaiveld. Schiet maar. Zeg maar. Projecteer maar.
Ik vang het op. Niet alleen voor mijzelf. Ook voor mijn al mijn vuurwerk concullega’s die weggezet worden als oorzaak.
Als we echt willen dat hulpdiensten veilig hun werk kunnen doen, dan moeten we stoppen met schijnoplossingen voor de bühne en beginnen met de realiteit onder ogen zien.
Mede namens Erik,
Pieter.
