11/07/2026
Isang plato ng pagkain lang ’yan para sa iba. Pero para sa isang nanay, isa ’yang malaking pagsubok sa pasensya.
Tumalikod lang ako ng ilang segundo para may kunin. Pagharap ko… tadaaa! ito na ang bumungad sa akin.
Sa totoo lang, gusto kong manggigil. Gusto ko siyang pagalitan at sigawan. Gusto kong mangurot. Kasi pagod ka na nga, naghanda ka pa ng pagkain, tapos sa isang iglap, nasa sahig na lahat.
Pero pinili kong huminga.
Pinili kong alalahanin na toddler pa lang siya. Hindi niya pa alam ang halaga ng pagkain. Hindi pa niya naiintindihan ang tama at mali tulad ng naiintindihan natin. Ang alam lang niya, curious siya. Nag-e-explore siya. At bahagi iyon ng paglaki niya.
Doon ko mas lalong na-realize…
Mahirap maging nanay.
Hindi dahil sa pagluluto, paglilinis, o pagpupuyat. Mahirap dahil araw-araw kang sinusubok kung pipiliin mo bang magalit o umunawa. Kung paiiralin mo ba ang pagod o ang pagmamahal.
Hindi ako perpektong nanay. May mga araw na gusto ko na ring sumuko 🥲 Pero ayokong maging dahilan ang isang sandali ng galit para magkaroon siya ng alaalang habang-buhay niyang dadalhin.
Kaya sa halip na sigawan siya, nilinis ko na lang ang kalat. At tahimik na nanalangin…
“Lord, huwag Mo pong hayaang maubos ang pasensya ko. Bigyan Mo po ako ng pusong marunong umunawa, lalo na sa mga araw na pinakamahirap maging nanay.”
Balang araw, matatapos din ang mga kalat na ganito. Pero sana, ang matatandaan ng anak ko ay hindi ang galit ng nanay niya, kundi ang pagmamahal na pinili kahit pagod na pagod na 🥹
Sa lahat ng nanay na tahimik na lumalaban araw-araw… hindi kayo nag-iisa. 🤍