09/07/2026
Narito ang tuloy-tuloy na bersyon ng kuwento na walang paghahati sa kabanata o eksena.
ANG HALAGA NG PAG-ASA
Madilim pa nang magising si Aling Rosa. Tahimik niyang inilagay ang natitirang bigas sa kaldero upang makapagluto ng lugaw. Habang hinihintay itong kumulo, napatingin siya sa tumutulong bubong ng kanilang maliit na bahay. Sa isang sulok ay nakahiga ang kanyang asawang si Mang Ben na inuubo dahil sa matagal nang karamdaman. Sa kabilang sulok naman ay mahimbing na natutulog sina Marco at Liza.
"Marco... Liza... gumising na kayo. Malamig pa ang umaga. Kumain muna tayo bago pumasok," mahina niyang tawag.
Paglabas ni Marco, napansin niyang kaunti lamang ang lugaw sa kaldero.
"Nay, busog pa po ako kagabi. Kayo na lang po ang kumain."
Ngumiti si Aling Rosa kahit alam niyang nagsisinungaling ang anak.
"Huwag mo akong lokohin. Lumalaki ka pa. Ikaw ang kumain."
Tahimik na nakatingin si Mang Ben sa kanyang pamilya.
"Pasensya na kayo. Kung hindi lang sana ako nagkasakit..."
Hinawakan ni Aling Rosa ang kanyang kamay.
"Huwag kang mag-alala. Darating din ang araw na magiging maayos ang lahat."
Pagdating sa paaralan, agad na napansin ni Jake ang kupas na uniporme at sirang sapatos ni Marco.
"Tingnan ninyo! Baka mas matanda pa ang sapatos niya kaysa sa kanya!" sigaw ni Jake.
Nagtawanan ang buong klase.
Lumapit si Jake at itinulak si Marco.
"Mahirap ka na, wala ka pang pag-asang yumaman."
Tahimik lamang si Marco. Pinulot niya ang kanyang bag at naglakad papunta sa silid-aralan.
Napansin iyon ni Mrs. Santos.
"Marco, huwag mong hayaang sirain ng masasakit na salita ang pangarap mo. Ang sipag at edukasyon ang magdadala sa iyo sa tagumpay."
"Opo, Ma'am. Hindi po ako susuko."
Pagkatapos ng klase, hindi agad umuwi si Marco. Nagbuhat siya ng mga sako sa palengke upang kumita ng kaunting pera. Samantala, si Aling Rosa ay naglalaba sa iba't ibang bahay. Si Liza naman ay gumagawa ng takdang-aralin habang inaalagaan ang kanilang ama.
Minsan, pagod na pagod si Marco