20/04/2026
" naka-relate ako kaya ko na-share iyan dahil dati rin akong nagtry ng ibang version ko lalo na noong nagtalent din ako. Hello everyone, kamusta ang online shopping niyo dyan? kahit dito sa FB World? Baka next month I will be back na sa pag-inventory. Naawa ako kay bie na napadalas ang shortage dahil hindi siya madaling nakapag-adjust noong nagpahinga ako due to my pregnancy again.
- Admin Shai
AKALA NIYA NATURAL BEAUTY AKO… HANGGANG SA NAKITA NIYA AKO PAGKAGISING SA BEACH TRIP NAMIN❗❗❗
Akala ko sapat na ang ganda na pinapakita ko para mahalin ako nang totoo. Pero isang umaga sa beach, nauna siyang magising—at doon niya nakita ang mukha kong walang kilay, walang lashes, walang arte. Simula noon, hindi siya nagsalita ng masakit… pero unti-unti naman akong sinaktan ng pananahimik niya.
Hi Pokoyo Random Stories,
Ako nga pala si Georgia. Hindi ako pang-beauty queen. Hindi rin ako iyong tipong pagbangon pa lang sa umaga, fresh na agad na parang commercial ng skincare. Sa totoo lang, isa akong ordinaryong babae na marunong lang dumiskarte para magmukhang presentable. At dahil tatlong beses na akong iniwan noon para sa mas “maganda,” natuto akong maniwala na baka kailangan kong tulungan ang sarili kong magmukhang worth loving.
Kaya mula college hanggang sa nagkatrabaho ako, naging best friend ko ang make-up pouch ko. Hindi ako lumalabas nang walang kilay. Kahit bibili lang ng toyo sa kanto, may concealer ako. Kahit delivery rider lang ang makakakita sa akin, naka-liptint ako. Ganun na ako kapraning.
Noong nakilala ko si Alexander, doon ako medyo lumambot. Mabait siya, maalaga, at sobrang sweet noong una. Lagi niyang sinasabi, “Ang simple mo lang pero ang ganda mo.” Siyempre kinikilig ako, pero sa loob-loob ko, “Kuya, simple lang tingin mo kasi hindi mo alam ilang produkto ang nakapatong sa mukha ko.”
Hindi ko naman siya niloloko totally. Hindi ko lang talaga maipakita ang bare face ko. Kapag magvi-video call kami sa gabi, naka-ring light ako. Kapag bigla siyang dadaan sa bahay, may limang minutong allowance dapat para makapagkilay ako. Kapag may staycation o outing, ako iyong tipo ng girlfriend na mauunang gumising para lang mauna ring mag-ayos.
At iyon nga ang nangyari sa beach trip ng barkada namin sa Batangas.
Tatlong couples, dalawang single na maingay, isang speaker na paulit-ulit ang playlist, at isang resort na may kwarto pero parang tabing ng shower lang ang pader sa nipis. Masaya naman. Yung tipong ihaw sa gabi, inuman nang konti, kantahan ng sintunado, tapos picture dito, picture doon. Siyempre all out din ako sa pagka-“natural beauty” kuno. Light make-up lang kunwari, messy beach hair effect, glossy lips, at “effortless” aura na inabot pala ng isang oras sa CR.
Napansin pa ng barkada namin.
“Georgia, bakit kahit swimming naka-ayos ka?” tanong ni Cindy, sabay tawa.
Sabi ko, “Aba siyempre, respeto sa dagat.”
Tumawa sila. Tumawa rin si Alexander. “Hayaan niyo na, cute naman.”
Kilig ako, pero deep inside, nagpapasalamat ako sa waterproof mascara at brow gel.
Noong gabing iyon, medyo naparami ang inom namin. Hindi naman walwal levels, pero sapat para antukin ako nang todo. Ang plano ko sana, gigising ako nang maaga kinabukasan para makapag-retouch bago pa magising si Alexander. Standard operating procedure ko na iyon. Kaso dahil sa pagod, alat ng dagat, at dalawang basong cocktail na akala ko juice lang, bagsak ako.
Hindi ko namalayan na nauna pala siyang magising.
Nagising na lang ako dahil sa kakaibang katahimikan. Iyong tipong ramdam mong may mali kahit wala pang nagsasalita. Pagdilat ko, nakita ko si Alexander nakaupo sa dulo ng k**a, hawak ang phone niya, tapos paminsan-minsan sumusulyap sa akin.
Nang dumilat ako nang tuluyan, ngumiti siya… pero hindi buo.
“Good morning,” sabi niya.
“Good morning,” sagot ko, paos pa.
Tapos bigla akong kinabahan. Kasi naramdaman ko agad—ang gaan ng mukha ko. Wala akong falsies. Wala akong kilay. Yung tint ko, burado. Yung buhok ko, parang nilabanan ng hangin at talunan.
Napaupo ako agad at hinablot ko iyong kumot. “Ang aga mo magising.”
“Oo,” sabi niya. “Kanina pa.”
Hindi siya masungit. Hindi rin siya nang-asar. Pero alam mo iyong pakiramdam na parang may gustong sabihin ang isang tao pero piniling lunukin na lang? Ganun.
Nagkunwari akong kukuha ng tuwalya at tumakbo ako sa CR na parang hinahabol ng immigration. Pagharap ko sa salamin, gusto kong maiyak at matawa sabay. Mukha akong estudyanteng puyat na inutusan lang bumili ng yelo. Yung kilay ko, halos wala. Yung eyebags ko, parang may sariling rental contract. Yung buhok ko, parang may nakaaway na electric fan.
Paglabas ko ng CR, nakaayos na ulit ako kahit paano. Pero simula noon, may nagbago kay Alexander.
Hindi naman dramatic agad. Wala namang “mag-usap tayo.” Wala ring confrontation. Pero napansin ko na hindi na siya kasing lambing. Dati, lagi niya akong tinititigan at sasabihing cute ko. Ngayon, parang normal na lang ako sa paningin niya. Dati, hawak niya k**ay ko kahit naglalakad lang kami papuntang karinderya. Ngayon, mas madalas hawak niya cellphone niya.
Minsan, nagbibiro pa siya.
“Grabe, no? Iba talaga nagagawa ng make-up.”
Kunwari tatawa ako. “Syempre naman. Investment ‘yan.”
Pero sa loob ko, parang may kumurot.
Lalong lumala ang overthinking ko. Bawat late reply niya, iniisip ko may iba na. Bawat “busy lang ako,” iniisip ko nagsisisi na siya. Kapag magkasama kami at may napapadaan na fresh-looking girl, feeling ko kinukumpara niya ako. Isang beses pa nga, habang kumakain kami ng pares, bigla kong naitanong:
“Alex, sabihin mo nga… iba ba talaga ako kapag walang make-up?”
Nabulunan pa siya sa sabaw. “Ha? Bakit biglaan?”
“Wala lang. Sagutin mo.”
Tahimik siya sandali. Tapos sabi niya, “Hindi ka naman pangit. Nagulat lang ako noon.”
“Saang part?”
“Sa lahat,” sabi niya, tapos napa-facepalm agad. “Hindi ko ibig sabihin masama! Nagulat lang ako kasi sanay akong laging ayos ka. Parang… ibang version mo.”
Ayun na. Ibang version ko.
Mas masakit pa sa insulto, kasi totoo.
Umiyak ako sa harap niya. Sa paresan. Habang may lalaking katabi naming sumisimsim ng sabaw na parang gusto nang makichismis. Sinabi ko lahat—kung bakit ako insecure, paano ako iniwan dati, bakit hindi ko kayang magpakita nang walang make-up, bakit feeling ko kapag bare face ako, hindi ako enough.
Tahimik lang siya habang nagsasalita ako. Tapos hinawakan niya k**ay ko.
“Georgia, hindi ako naging distant dahil pangit ka,” sabi niya. “Naging distant ako kasi pakiramdam ko hindi mo ako pinagkakatiwalaan. Parang may parte sa’yo na ayaw mong ipakita sa akin. Akala ko kasi komportable ka sa akin. Tapos nalaman kong kahit pag gising mo, may role ka pa ring ginagampanan.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Kasi oo nga naman. Hindi lang pala ito tungkol sa mukha ko. Tungkol din ito sa takot kong magpakilala nang totoo.
Simula noon, unti-unti kong binawasan ang pagtatago. Hindi naman biglang one day to the next, bare face warrior agad ako. Siyempre hindi. Tao lang ako, may trauma at attachment pa rin sa kilay. Pero nagsimula ako sa maliit. Bumaba ako para bumili ng pandesal na sunscreen lang. Sumagot ako ng video call na walang lashes. At isang Sunday, pinagbuksan ko si Alexander ng pinto na pulbos lang ang suot ko.
Tinignan niya ako, ngumiti, at sabi, “Ayan. Ikaw na talaga ‘yan.”
Sabi ko, “Oo. Limited edition.”
Tumawa siya. Tumawa rin ako.
Hindi pala ako natatakot mawalan ng boyfriend. Natatakot akong makita nang buo at hindi piliin. Pero natutunan ko rin na mas nakakapagod palang mahalin ang isang bersyon ng sarili mong gawa-gawa lang. Minsan, mas mabuti pang magulat sila sa totoo kaysa manatili sila sa kasinungalingan.
Ang aral ko? Walang masama sa pag-aayos. Pero huwag mong hayaang umabot sa punto na pati sarili mo, hindi mo na kilala kapag nabura na ang make-up. At kung totoong mahal ka ng tao, hindi siya dapat ma-in love lang sa eyeliner mo—dapat pati sa eyebags mong puyat, sa kalat mong buhok, at sa mukhang bagong gising mong galit sa mundo.
— Georgia
