Księgarnia Staromiejska - Książki kupuję kameralnie

15/10/2019

No to koniec już zabawy
powiem Wam jak stoją sprawy...🙂

To rymowanka z bajki o Jasiu i Małgosi. Jedna z wersji głosiła: Bajka nasza się nie liczy, tu jest fabryka słodyczy, a te wszystkie marmoladki, czekoladki, raczki, krówki - spadły dzisiaj z ciężarówki. 🍬🍬🍬
Nasza bajka dobiega końca. Księgarnia Staromiejska będzie otwarta jedynie do 31 grudnia 2019 roku. Nie gniewamy się na prawa rynku, próbowaliśmy ratować firmę, mamy za co dziękować wiernym czytelnikom. ❤️ Sentymenty pozwoliły nam trwać, mimo że 1500 księgarń zamknęło się tylko w ciągu ostatnich 5 lat w Polsce.
Ale pragniemy wierzyć, że nasza "bajka się liczy" jednak. Kaliska Księgarnia Staromiejska wychowała co najmniej dwa pokolenia. Milusińskim pokazała, że był taki zawód - księgarz. Nie doradca, konsultant ani wykwalifikowany sprzedawca, ale właśnie księgarz. 📚
Do końca sprowadzamy książki, również na zamówienie. Będziemy ogłaszać wyprzedaże. Nie zapomnimy o "czarnym piątku"!
Będzie jeszcze czas na pożegnania, na razie jest czas podziękowań dla naszych Czytelników :) ❤️❤️❤️

11/09/2019

To miasto... nie ma tego miasta.

Mottem książki Filipa Springera mógłby być ten cytat wyjęty z wiersza Zbigniewa Herberta. Chodzi o Jante, miejsce, w którym Duńczycy wcielają w życie dziesięć zasad duńskiego stylu życia. Skandynawowie ponoć są szczęśliwi, gdy przyjemności i cierpienia są równo rozdzielone pomiędzy wszystkich obywateli. Opisano to w pewnej powieści z roku 1933 pt. "Uciekinier przecina swój ślad".
Czy Jante, którego nie możemy poszukać w istocie na żadnej mapie, motywuje do działania, czy też odbiera energię mieszkańcom, przybyszom, całym pokoleniom? Czy znana jest droga ucieczki? Co mówią zamieszczone w relacji reporterskiej zdjęcia duńskich domów?
Springer, szukając nowej formy reporterskiej, zamieszcza niejako "książkę w książce", czyniąc z tego zabiegu niezwykły walor kompozycyjny. Opowiada, ale nie przegaduje. Pojechał do Skandynawii, by dowiedzieć się więcej o dawnej powieści i poznać mieszkańców. Jego informatorem jest stary Ole, wprawdzie ciekaw reportera z Polski, ale zdecydowany nigdy się nie ujawnić.
Które z opisanych mostów pozwalają przybyszom uciec z Jante? Nie myśl, że uciekniesz.

Filip Springer, Nie myśl, że uciekniesz, wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2019.

29/08/2019

True story.

21/08/2019

Celem podróży jest... podróż

To nie jest romantyczne uniesienie, ale historia człowieka, który nie wie, czy jest cel, do którego zmierza. Jego państwo, Niemcy, wprawiło go w wielki i niedorzeczny ruch, który jest możliwy jedynie w granicach Rzeszy.
Jako dziecko bohater marzył o pociągach. Czuł, że one są namagnesowane tęsknotą do poznawania nowych miejsc. Ale teraz, w 1938 roku, stał się obywatelem kwestionowanym, Żydem, który jest ścigany za swoje złe nazwisko: Silbermann.
Można by powiedzieć: sytuacja kafkowska. Absurd błądzenia i ucieczki ściganego również przez własne psychozy człowieka. Właściwie przez "wiele stron nic się nie dzieje", jednak od pierwszych minut czas powieściowy sprytnie nakłada się na czas rzeczywisty, a czytelnikowi bije serce tak samo jak bohaterowi. Niedorzeczność sytuacji jest potęgowa przez roztargnienie bohatera mającego przy sobie niewyobrażalną dla wielu ilość gotówki.
Autor uniknął uproszczonego rozkładu wartości na złego Niemca i dobrego Żyda. Ten czas spędzony w podróży, w towarzystwie czytelnika, daje okazję do weryfikacji własnych ocen z przeszłości. Bohaterowi i czytelnikowi jednocześnie.
Kogo spotka po drodze mężczyzna z wielkim J (Jude) w paszporcie?
Czy warto było czekać na tę powieść 80 lat?
To rzeczywiście list w butelce, jak głosi podtytuł. Przerażający list z nazistowskich Niemiec, który mówi, że przeszłość odmienia tylko czas, miejsce, nazwisko i bywa, że... powraca.

Ulrich A. Boschwitz: Podróżny, Znak 2019.

11/08/2019

Gwiazdy to najstarsza mapa

Piękna przygoda dla nastolatków mających dalekosiężne marzenia. 😀
Rzadko kiedy bohaterką takich przygód jest dziewczynka, w dodatku zaledwie trzynastoletnia. Brakuje w młodzieżowej literaturze opowieści o dokonaniach dziewcząt. Tak dalece się w nie powątpiewa, że bohaterka także przebiera się za chłopca, by wypełnić swą misję. Ma nietypowe zainteresowania: mapy, gdyż jej ojciec jest kartografem. Powieść zaczyna się według pewnego wzorca: dwie przyjaciółki, jedna bogata, druga biedna. Ojciec jednej z nich jest gubernatorem - tyranem, który dręczy mieszkańców wyspy niby mityczny potwór. Ale dalej już żadne wzorce literackie się nie sprawdzą, nawet walka dobra ze złem nie wpisuje się w baśniowe schematy.
Opowieść odkrywa echa pradawnych legend o zaginionych lądach, poszukiwanych Atlantydach. Talizmany i sekretne znaki odgrywają w tej historii niebagatelną rolę.
I - co ważne - powieść przypomina, że oprócz map Google istnieją jeszcze takie, które pokazują świat w jego rozmaitości, a nie tylko wycinek drogi.
Przykro się rozstawać z bohaterami, ale 270 stron pozwoli na dłuższą znajomość. Wydawnictwo Literackie trafiło w dziesiątkę! No i brawa dla przekładowczyni :) 👏👏👏
Kiran Millwood Hargrave, Dziewczynka z atramentu i gwiazd. Tłum. Maria Jaszczurowska, Kraków 2019.

01/08/2019

Olga... czyli imię gorsze niż Helga.

Ileż to Urszul w swoim czasie zostało zamienionych na Ulrike, ileż Olg na Hildegrady, a może i Edeltraudy?

Imię to znamię, więc po śmierci rodziców Olgi surowa babka nie chciała mieć u siebie słowiańskiego dziecka, choć płynnie mówiło po niemiecku. Chłopak, którego z wzajemnością Olga pokochała, pewnego dnia także przyglądał się jej, czy ma dość wysokie i szerokie czoło, wystarczająco wydatne kości policzkowe. Pochodzili z archipelagów, więc gdy się pokochali, skazani zostali na miłość leśno-łąkową.
Historię opowiada narrator wszystkowiedzący, rodem z XIX wieku. Na wszelkie sposoby podsuwa czytelnikowi sugestie, że ma władzę nad myślami bohaterów i zagląda w ich głowy.
Druga część powieści otwiera zupełnie inny ogląd Olgi - mamy drugiego narratora, tym razem mówiącego z własnej, pierwszoosobowej perspektywy. Ma potrzebę głębszego poznania Olgi, gdy w jego życiu pojawiło się wolne miejsce.
Kurtyna naprawdę odsłania się w całości, gdy przeczytamy trzecią część powieści. Wtedy możemy dostrzec mistrzostwo pomysłu autorskiego i ze zdumieniem stwierdzić, że nas zaskoczono.
Piękna mikrohistoria ludzka z makrohistorią w tle. Dla romantyków - o miłości ❤️, dla historyków - o historii, dla psychologów - świetny teren penetracji ludzkiego umysłu. Miłośnicy dobrej literatury powinni być usatysfakcjonowani, nie tylko wakacyjnie.

Bernhard Schlink, OLGA. Rekomendowana jako powieść autora "Lektora". Dom Wydawniczy REBIS 👏👏👏,
I wydanie, Poznań 2019.

23/07/2019

Razem mają 97 lat...

Gdy się poznali, ona była studentką. Odejmijmy sobie od sumy podanej w tytule lata studiującej młodej dziewczyny. Ta reszta zostanie dla inteligentnego mężczyzny.
Mamy skandal albo nietypowy romans, co kto woli. W dodatku - może to przypadek - on dba o edukację młodej i nawet spłaca jej stypendium studenckie. Nie jest to jednak odwrócony motyw Pigmaliona, bynajmniej. Para jest bowiem z krwi i kości i często uprawia seks. Bywa, że ona nazywa go pedofilem, a on ją gerontofilką. Ale spotykają się chętnie, często - według naszej czytelniczej obserwacji - łączy ich najprawdziwsza więź. Jak wspominaliśmy - nigdy nie kopiujemy recenzji, ale często je czytamy. Nie wiadomo dlaczego niektóre podają, że dziewczyna jest niechętna. W dodatku nie dodają żadnego wyjaśnienia: czemu, komu niechętna?
Historia jest rozciągnięta w czasie na tyle, że mężczyzna starzeje się i wymaga opieki. Jak się skończy ta asymetria?
Pozycja składa się z dwu historii. Są odrębne, lecz druga fabuła oznaczona jest przez Autorkę jako druga część powieści. Urodzony na pokładzie Amerykańskich linii lotniczych bohater może nawet ubiegać się o amerykańską prezydenturę, dostaje bowiem paszport USA. Ale Amar jest też obywatelem Iraku, kraju rządzonego przez Saddama Husajna.
Kogo spotka na drodze swoich lotów Nowy Jork - Bagdad? Czy te spotkania, których doświadczamy, osłabiają czy wzmacniają nam obraz samych siebie? Jak wojna w Bagdadzie kształtuje losy bohatera? Dlaczego powieść rekomendowana jest jako ulubiona historia Baracka Obamy? Odpowiedzi na te pytania byłyby już spojlerami...

Lisa Hallidat, Asymetria, debiut. Wydawnictwo Literackie 2019.

10/07/2019

Taniec śmierci po polsku czyli Jacek Dehnel i nowa mistrzowska powieść

Gdyby zredukować metaforę w sentencji Marii Janion, że do Europy możemy iść, ale tylko z naszymi umarłymi, zostanie świetna przypowieść Jacka Dehnela 😀

Autor zadowoli miłośników wielu gatunków, wielbicieli kryminałów, znawców historii i obserwatorów współczesności. Sprytnie reinterpretuje nasze narodowe mity, sięgając po pozornie wyeksploatowany motyw zmarłych, którzy opuszczają swoje groby i zajmują miejsce na naszej ziemi, tej ziemi ;) Jacek Dehnel mruga do nas wieloma ważnymi cytatami, które należy czytać a rebours. 😜😜
Oto musimy stanąć wobec nowej rzeczywistości, wobec ożywionych trupów. Zawiązują się wnet komitety narodowe angażując trzeci garnitur polityków, a nawet "parlamentarny plankton". Wypowiada się episkopat, a nie brakuje i takich, którzy upatrują w zjawisku forpoczty Drugiego Przyjścia czyli paruzji.
Dodatkowo Autor zatrzaskuje - jak w scenie pudełkowej - w jednej z krakowskich kamienic mieszkańców reprezentatywnych dla naszej rzeczywistości. Żyją oni w nieustannej kłótni, możemy się przejrzeć w narodowym lustrze. Chichot Jacka Dehnela polega nie tylko na subtelnie ironicznej narracji, ale i na zbudowaniu paraboli dotyczącej zupełnie innej epidemii... 👍👍👍

Jacek Dehnel, Ale z naszymi umarłymi, Wydawnictwo Literackie 2019.

05/07/2019

Poszukiwany, poszukiwana...

Jakiś czas temu pozostała nam na półce postać nie z naszej bajki ;) Jakieś dziecko, zapewne w niefrasobliwym rozochoceniu, ulokowało na regale postać, która podoba się innym dzieciaczkom. Miała już nawet nowego kupca-amatora, ale rzecz jest nie do nabycia oczywiście.
Rysopis: Na głowie jeden róg, czyli to może być jednorożec. Nie wiadomo, czy róg ma w nosie, czy nos miewa w rosie, bo pyszczek przypomina krówkę. Skrzydła mogą należeć do anioła, ale obstawiamy smoka, gdyż z tylnej części głowy wyrasta typowo smoczy grzebień. Sympatyczny tworek dźwiga na grzbiecie pokaźną beczkę, która niegdyś mogła należeć do mitycznej Pandory, ale głowy nie damy. Słowem - poszukiwana jest właścicielka vel właściciel tego uroczego i kolorowego stworzenia.
Zapraszamy, odbiór od poniedziałku!
Od nowego tygodnia wracamy też do recenzji, bo sezon ogórkowy i nas rozleniwił...

01/07/2019