Wydawnictwo i Księgarnia Austeria

10/09/2026

Symbol roku to זש”ה (zajin/szin/hei), co oznacza, że Rosz Haszana przypada w Szabat (siódmy dzień tygodnia), miesiąc cheszwan i kislew mają po 30 dni (szlemim – pełne), a pierwszy dzień Pesach przypada w czwartek (piąty dzień tygodnia). Jest to rok przestępny, kiedy to dodawany jest drugi miesiąc adar. Rok ma 385 dni i 55 szabatów. Jest to jedenasty rok w dziewiętnastoletnim cyklu księżycowym i dziewiętnasty rok w dwudziestoośmioletnim cyklu słonecznym.

W kalendarzu podano czas rozpoczęcia i zakończenia szabatów, świąt i postów dla czterech miast – Warszawy, Krakowa, Łodzi oraz Wrocławia, a także dla Syrakuz, według programu Kaluach. Czas zapalania świec przed szabatem i świętami – 18 minut przed zachodem słońca. W święta podano czas rozpoczęcia pierwszego dnia świątecznego, zakończenia pierwszego dnia świątecznego (co oznacza jednocześnie nastanie drugiego dnia) oraz czas zakończenia drugiego dnia świątecznego. Uwzględniono zmianę czasu na letni (czas przestawiany jest w ostatnią niedzielę października oraz w ostatnią niedzielę marca). W erew Pesach podano czas, do kiedy dozwolone jest spożywanie chamecu oraz czas, do kiedy wolno chamec posiadać.

10/09/2026

09/09/2026

„Galicyjskim szlakiem chasydów sądecko-bobowskich” to opowieść-przewodnik po zaginionym świecie żydowskim, który jednakże odrodzony trwa w innym miejscu, rozwija się, nie zapominając, gdzie tkwią jego korzenie. Osią geograficzną przewodnika jest linia: Tarnów – Bobowa – Nowy Sącz, z odgałęzieniami do mniejszych miasteczek regionu. Przy tym z racji szczególnego miejsca, jakie Tarnów zajmował pod względem administracyjnym, gospodarczym i kulturalnym, a także jako centrum życia żydowskiego, zwłaszcza zaś chasydzkiego, miastu temu poświęcono więcej miejsca.

09/09/2026

„Giovanni Boccaccio urodził się w 1313 roku we Włoszech, w toskańskim mieście Certaldo. W najsłynniejszej swojej książce, «Dekameronie», opisał historię dziesięciu osób, które przed potworną epidemią śmiertelnej choroby schroniły się w willi, i przez dziesięć dni opowiadały sobie ciekawe historie. Jedną z nich jest nowela o Melchizedechu, która pokazuje, że mądrym sprytem można się wydobyć z kłopotów, i pokazuje też coś znacznie ważniejszego.

Historia o trzech pierścieniach opowiadana była jeszcze przed Boccacciem, i aż dziw bierze, że po tylu latach ludzie nie przyswoili sobie jej mądrości”.

🔹 Ilustracje i opracowanie graficzne: Joanna Rusinek; historię opowiedział Jarosław Mikołajewski
🔹 Książka dostępna jest również jako audiobook: bit.ly/37uGXsf

08/09/2026

„Nazywając książkę poetycką «Algometria», Iryna Wikyrczak bez wątpienia otwiera bardzo produktywny kierunek rozmyślań, interpretacji, introspekcji i autoanalizy. Algometria to odkrywanie wrażliwości na ból poprzez naciskanie punktów bólu, ocena progów sensorycznych pod działaniem pewnych bodźców, dział medycyny ratunkowej, pole do dyskusji dla lekarzy, psychologów, neurologów oraz neurofizjologów. Pojęcie «algometrii» niesie za sobą ciekawą i produktywną metaforykę terminologiczną na wzór pojęć «próg bólu», «przedział tolerancji bólu», «szok bólowy», «lustro bólu» itp. «Co to za terminy, które nie mogą się wyłonić z metaforycznej łupiny i stać się bardziej precyzyjne oraz jednoznaczne, jak tego wymaga dowolna nauka?» – zapyta daleki od poezji pragmatyk. «Po co nam to w poezji?» – zapyta czytelnik, który oczekuje od wierszy tylko niezwykłości i trącania delikatnych strun piękna. Bo tak naprawdę, to po co?

Poezja często kryje się tam, gdzie jej jeszcze nie szukano (bo tam, gdzie już szukano i znaleziono, wznoszą się całe góry poetyckich sztamp i stereotypów słownej kombinatoryki, które dawno przestały działać na zmysł estetyczny). Dlatego poetom niełatwych czasów przychodzi pielęgnować swoje «kwiaty zła», rozgrzebywać szczeliny własnego «ja», zaglądać pod zbroję doświadczenia życiowego, osobistych i historycznych traum, mierzyć głębię przepaści egzystencjalnych. Jak byśmy nie próbowali uniknąć fizjologii wizerunku ludzkiego, nie da się obejść bez pojęcia «bólu». Zygmunt Freud nazywa ból kluczem do uświadomienia sobie przez człowieka własnego ciała, pomagającym zdobyć «wiedzę reprezentatywną» o sobie, a w związku z tym – o świecie. Oczywiście, percepcja sensoryczna bólu jest procesem fizjologicznym, natomiast emocjonalne odczucie bólu w znacznej mierze zależy od samej jednostki, świadczy o niej samej”.

(Hałyna Kruk)

08/09/2026

„Co było najpierw: pytanie czy odpowiedź? W przypadku książki Pawła Wolskiego kwestia ta jest tyle nieoczywista, co fascynująca. Wolski robi wiele, żeby zdefiniować swoją pozycję jako tego, który zadaje pytania. Daje autorską (w dużej mierze) metodologię rozmowy. Autor staje na wysokości zadania i jako teoretyk, i praktyk. Rozmowy, które od pewnego czasu żyły własnym życiem, w książce Wolskiego mają stworzyć całość. To jest dodatkowe wyzwanie, z tym, że planowane chyba od dawna. To znaczy od chwili, gdy Autor w ogóle zaczął ze swoimi bohaterami rozmawiać. Mam wrażenie, że od początku chciał zebrać w jednym tomie publikowane tutaj wywiady, dając czytelnikowi tyle subiektywny, co sugestywny leksykon intelektualistów podejmujących najważniejsze problemy współczesności.

Nie ma wątpliwości, że jednym z nich jest Zagłada. Nie zapominajmy więc, że uczeni rozmówcy są także świadkami epoki! Trzech z nich w czasie wojny, okupacji i Zagłady było ludźmi świadomymi zachodzących wydarzeń. Dlatego zaliczyłbym te rozmowy, oprócz wszystkiego innego, także do literatury dokumentu osobistego. To kolejna z wielu dobrych stron Rozmów z ludźmi nauki”.

(Z recenzji dr. hab. Piotra Weisera, prof. UKSW)

07/09/2026

„Szukam siebie w czasie, kiedy nie było mnie jeszcze na świecie. Szukam siebie poprzez miejsce, pierwsze miejsce, w którym przyszedłem na świat, a dziś jest być może najmniej rozpoznanym, z tych w jakich miałem okazję się ­zadomawiać.

Jakie było Węgorzewo i kim byli węgorzewiacy w pierwszej dekadzie powojnia? Chciałbym dorzucić swoją perspektywę, inną w sposobie narracji i interpretacji źródeł niż dotychczasowe”.

(Robert Traba)

„Jak na starych rękopisach, powstających na zapisanym już wcześniej materiale, nakładają się na siebie kolejne warstwy pamięci mieszkańców mazurskiego miasta, z ich odmiennymi biografiami, doświadczeniami, wspomnieniami. Wsłuchanie się w polifoniczny głos, w którym odbija się niejednorodna, złożona tożsamość indywidualna i zbiorowa, pozwala lepiej zrozumieć przeszłość miejsca i ludzi – dawniej i dziś związanych z Węgorzewem”.

(Hanna Antos)

07/09/2026

'In my mind I count all the names, browse through all the faces. The children, grandchildren, now even great grandchildren and even the little grandson of a granddaughter, so a great great grandson. Cousins… a great clan. One big Israeli family. From Jerusalem to the Negev desert. They are far away, and to tell you the truth, I visit them less and less often. And as far as the great grandchildren are concerned, I can’t say I know them. But I have them, and they have themselves. They are alive. All this because their ancestor, the family sage, Warsaw lawyer Zerach Warhaftig, father, grandfather and great grandfather, was on Sugihara’s list. The now famous and at the time life-saving visas were issued by the Japanese consul to him, his wife and half-year-old son in Kaunas. Together with other immigrants they traversed Siberia and reached a welcoming Japan before traveling further on to America and, finally, once the war was over, settling down in Jerusalem. A trip around the world. And with a great sense of timing – in 1948, Zerach Warhaftig, together with thirty other founding fathers and mothers, signed Israel’s declaration of independence. He served the country for another half a century as a politician, lawyer and professor. He was the first to write the story of the Jewish refugees who emigrated from Kaunas and of the noble personage of the Japanese consul who saved people’s lives by breaking with procedures. Personally, Zerach was my uncle, the brother of my grandmother, one of the most important people in my life. In his Jerusalem apartment, I absorbed Judaism and Hebrew, we spoke about family and Jewish history. If not for him, I wouldn’t be a translator or a rabbinic literature lecturer today. And so, I too am greatly in debt to Chiune Sugihara'.

(Piotr Paziński)

➡ Książkę przetłumaczył Konrad Rozbicki

06/09/2026

„Są na świecie miejsca, które od pierwszej chwili, jakby mocą jakiegoś tajemnego zaklęcia biorą nas w swe władanie, budzą emocje, które odnajduje się tylko w wielkiej miłości”.

„Notatki z Prowansji” to zbiór szkiców o miastach, ludziach i krajobrazach – zapis fascynacji historią kraju, zwanego krajem d’Oc, jego kulturą i językiem. Autor opowiada o Prowansji, która dla człowieka Północy jest i zawsze pozostanie żywą legendą, nigdy nienasyconą tęsknotą za harmonią, światłem i pięknem.