01/11/2026
1 listopada. Myślę o moich Rodzicach i o tym, jakim niezwykłym i barwnym byli duetem.
Mama wymyślała kolejne remonty, a Tata z zapałem realizował jej pomysły.
Ona wpadała na pomysł, On znajdował sposób, by ten pomysł zmaterializować. Wracają do mnie żywe obrazy z dzieciństwa, zapach drewna w modernizowanym domu na warszawskich Bielanach i dzwięczny głos Mamy: Daruuuuś... a gdyby tak tutaj wybużyć ścianę? 😉
I chyba po to właśnie mamy ten dzień. Idziemy na cmentarz, zapalamy znicz, postoimy chwilę. A potem, jak się da, warto o tych naszych bliskich pogadać. Przy stole, przy herbacie, głośno, czule. Przypomnieć sobie ich dziwactwa, ulubione powiedzonka, to, co nam dali i czego nam zabrakło
Takie wspomnienia są często bardzo ciepłe, wzruszające.
Ja przy swoich urnach myślę własnie o tym... Że pożegnanie może mieć w sobie dużo czułości i może być zrobione po swojemu, z akcentem na to, co kochaliśmy w kimś najbardziej.
Jeśli masz ochotę, napisz mi w komentarzu, co Ci się przypomina, kiedy myślisz o kimś bliskim, kogo już nie ma. Może jakiś drobiazg, jedna scena. Chętnie poczytam.
A jeśli to dla Ciebie świeża sprawa i na razie nie chcesz o tym pisać, to też jest w porządku. Możesz tu po prostu być.
Uściski,
Ania ❤️