11/10/2017
Trochę o historii krawata ;)
Pierwsze ślady czegoś, co można uznać za krawat, odnaleziono w grobowcu pierwszego! cesarza chińskiego Qin Shi Huang. Żołnierze jego Terakotowej Armii mają wiązane na szyi chusty. Również Starożytni Rzymianie ozdabiali swoje szyje zarówno chustami zawiązanymi na wzór wstążki, jak i przypominające węzeł prosty.
Sama nazwa to już 1660 rok (czyli dość dawno temu ;P). Król Francji Ludwik XIV dokonał przeglądu swych wojsk, między nimi również regimentu najemników chorwackich. Kolorowe jedwabne chusty pułku kawalerii noszone przez chorwackich oficerów zwróciły uwagę monarchy na tyle, że nadał tej formacji miano Royal Cravattes (stąd cravate). Później krawat wszedł również na stałe do stroju króla, a pieczę nad nimi sprawował tzw. cravatier.
Największą zmiany krawaty przeszły w XX w. Na początku stulecia pojawiły się krawaty, które przypominały te dzisiejsze kształtem, jednak były od nich o wiele krótsze. Było to spowodowane faktem, że spodnie noszono wówczas na wysokości talii, a nie pasa, więc krótki krawat mógł łatwo dosięgnąć brzegu spodni. Długość krawata zmieniała się wraz z wysokością spodni: odkąd spodnie noszone są na biodrach, standardowa długość krawata wynosi ok. 140 cm. Szerokość krawata zależy natomiast w głównej mierze od panującej mody. Początkowo bardzo szerokie (13-14 cm), z czasem stawały się coraz węższe (3-8 cm w latach 50.), by znów powrócić do większej szerokości (lata 80. i 90.). Obecnie najpopularniejszy krawat ma a 7-9 cm szerokości.
W Polsce, w drugiej połowie lat 70. XX wieku, handlową nazwą krawata był zwis męski ozdobny (tak, tak :)). Wprowadzenie tej nazwy tłumaczone jest najczęściej względami politycznymi, co polegało na wymyślaniu polskich odpowiedników wyrazów pochodzenia obcego. Ta nazwa w języku potocznym nie przyjęła się, ale ciągle funkcjonuje w dowcipach „z epoki”.