02/09/2026
Był fragment Historii Hiszpanii, to teraz czas na fragment "Historii Węgier...". Oczywiście opowiedzianych niepoprawnie politycznie. No i warto sięgnąć do całości!
Początkowy fragment rozdziału zatytułowanego "Rewolucja bolszewicka na Węgrzech" z książki Sławomira N. Goworzyckiego pt. „Historia Węgier opowiedziana niepoprawnie politycznie”, która ukazała się nakładem naszego wydawnictwa w 2026 roku: ⬇️
🇭🇺 Tradycyjnie już ruch socjalistyczny i komunistyczny szukał, by tak rzec, wielkiej liczby, czyli poparcia wśród najszerszych, w tym i najuboższych warstw ludności. Jednakże, na ówczesnych Węgrzech, jak i w innych krajach, jego kadry zasilane były w dużej części przez działaczy narodowości żydowskiej, pochodzących z żydowskiej warstwy średniej oraz z inteligencji, w tym wolnych zawodów. Kolejnym prorewolucyjnym czynnikiem – który atoli w ówczesnej Polsce wyraźnego znaczenia raczej nie osiągnął – stały się na Węgrzech wspomniane już powroty do domu owych zbolszewiczałych w Rosji żołnierzy-jeńców. Oczywiście nie znaczy to, że wszyscy którzy uprzednio przebywali w Rosji, stali się rewolucjonistami. Niemniej wielu z nich uprzednio walczyło w rosyjskiej wojnie domowej po stronie bolszewików, po czym skierowanych zostało do powrotu na Węgry, aby teraz tam zaszczepić komunistyczną rewolucję. Inni pozostali w „pierwszym państwie robotników i chłopów”, tak więc w latach 1919-1920 przeciwko Polsce w ramach rosyjskiej Armii Czerwonej następowały także bolszewickie oddziały narodowe (w tamtym wczesnym okresie), a zatem właśnie węgierskie, niemieckie oraz austriackie, lecz także i polskie – niestety, i to dość nawet liczne.
Więc i coś takiego przypadło pewnej części etnicznych Węgrów na tamtych wschodnich obszarach pradawnej Wielkiej Hungarii, Lewedii i Międzyrzecza-Etelköz. Cara Mikołaja II i jego rodzinę miała zamordować bolszewicka jaczejka z udziałem Madziarów właśnie. „Nieludzka ziemia” – tak i podobnie nazywano w Polsce, wtedy i później, zbolszewiczałą rewolucyjną Ruś i Rosję. Natomiast dzisiaj – druga i trzecia dekada XXI wieku – ludzie w Polsce i w innych krajach jakoś nie chcą zrozumieć lub udają że nie rozumieją, iż post-sowieci (od roku 1991) i zarazem wnuki oraz prawnuki tamtych bolszewików w wewnętrznym post-sowieckim rozciągniętym w czasie konflikcie dogrywają się pomiędzy sobą o terytoria historycznej nadczarnomorskiej Noworosji, przez Moskali pracowicie wywojowanej na Turkach w XVIII stuleciu (sic!). A że inne siły światowe mają swój udział w tym dzisiejszym sporze – to jeszcze inna sprawa. Wróćmy na – nie tak przecież od Noworosji odległe – Węgry czasu po pierwszej wojnie światowej.
Zważywszy na choćby te pobieżnie powyżej przywołane okoliczności rząd Mihály Károlyego musiał potęgować w Narodzie niechęć do siebie zarówno „z prawa”, jak i „z lewa”, i tak było rzeczywiście. Prezydent Károly, chociaż sympatyzujący z Rosją bolszewicką (!), miejscowych madziarskojęzycznych komunistów pozamykał jednak w więzieniu. Atoli jego koalicjanci socjaldemokraci odwiedzali uwięzionych i w następstwie doszli z nimi do porozumienia, na mocy którego więźniowie zostali zwolnieni, po czym natychmiast we wspólnej koalicji socjaldemokratów i komunistów niejako... zastąpili w dniu 21 na 22 marca 1919 roku rząd Károlyego.
Owe wypadki jawią się nader tajemniczo (!), jeśli zważyć, że w tamtych właśnie dniach, tj. 19 marca (podaje się też 21 marca) specjalny przedstawiciel Ententy, francuski pułkownik Fernand Vix, przedstawił rządowi budapeszteńskiemu oficjalne ultimatum, a zatem wezwanie do terytorialnych ustępstw tym razem na rzecz Rumunii, prawie aż po Cisę, z Debreczynem i Segedynem włącznie (sic! w literaturze: druga nota Vixa). Dodajmy, że jeszcze w grudniu ubiegłego 1918 roku Ententa w podobnie arbitralny sposób wyznaczała zasięg wojsk czechosłowackich na Górnych Węgrzech (pierwsza nota Vixa); podobnie postępowała ona w odniesieniu do południowych ziem madziarskich.
Jeśli na Węgrzech byli wtedy jacyś sympatycy Ententy, jak zwłaszcza prezydent Károly, to właśnie otrzymali oni wraz z resztą Madziarów kolejny dojmujący dowód jej wrogości. Toteż Mihály Károly oddał władzę ogłaszając, że „wobec nowych żądań terytorialnych Koalicji nie ma innego wyjścia, jak powierzyć obronę państwa i jego dalsze losy w ręce proletariatu” (sic! Wacław Felczak). Zapytajmy – czy nie o to właśnie chodziło owym ciemnym siłom trzęsącym wówczas Europą, a w niej Węgrami?
Tak więc w marcu 1919 roku powołano bolszewicką Węgierską Republikę Rad i tak się rozpoczęła trwająca blisko pięć miesięcy węgierska rewolucja komunistyczna pod rzeczywistym przewodem Żyda Béli Kuna, też uprzednio przebywającego i działającego w zrewolucjonizowanej Rosji.
Lecz przecież w tamtym okresie, także wcześniej, dochodziło do rewolucyjnego „wrzenia” i rewolucyjnych wybuchów już nie tylko w, nazwijmy to, południkowym szerokim pasie Polska-Węgry, lecz i w samych Niemczech, więc jeszcze dalej w kierunku zachodnim.
Czy właśnie tego życzyły sobie dla Europy i zwłaszcza dla europejskiego Wschodu zwycięskie państwa Ententy? Aby bolszewizm, z Rosji poprzez Węgry, rozlał się na całe Bałkany i dalej? Znowu Madziarzy stali się tymi „najdalej ku Zachodowi” przenoszącymi coś ze Wschodu, tym razem bolszewizm na czas tych kilku miesięcy roku 1919.
Tak więc budapeszteńska Rewolucyjna Rada Rządząca energicznie przystąpiła do zaprowadzania na Węgrzech owego bolszewickiego „nowego ładu” dręczącego Rosję i Ruś już od półtora roku. Także z Węgier urządzono „kraj rad”, z trybunałami rewolucyjnymi, pełniącą funkcje policyjno-śledcze Czerwoną Strażą i lotnymi oddziałami czekistowskimi nazywanymi tam „chłopcami Lenina”. Bardzo szybko – model sowiecki był przecież gotowy i do powielenia – gdyż na przełomie marca i kwietnia wydano decyzje znane w ogóle w komunistycznej propagandzie (dobrze to pamiętamy z czasów PRL-u) jako „dekrety o nacjonalizacji przemysłu, usług i mieszkań oraz o reformie rolnej”. Przy czym wywłaszczający z ziemi komuniści, nazywając to eufemistycznie „reformą rolną”, pozostawiali nieszczęsnym właścicielom, nie tylko tym „wielkim”, lecz i tym „małym” kilkakrotnie mniej ziemi, aniżeli ledwie siedem tygodni wcześniej (!) czynił to jakże „postępowy” hrabia-prezydent Mihály Károly. U komunistów żadnych obiecanek o „odszkodowaniu za upaństwowioną ziemię” oczywiście nie było.
Można rzec, że na Węgrzech „siły postępu”, zrazu te „umiarkowane” jak rząd Károlyego, a wkrótce po nich te „skrajne”, jak Rewolucyjna Rada Béli Kuna, w ciągu niespełna dwóch miesięcy urządziły sekwencję wywłaszczeń, jaka w Polsce zajęła ćwierćwiecze – my tu liczymy od sejmowej uchwały (1919) i pierwszej ustawy „o reformie rolnej” (1920) do dekretów „o reformie rolnej” i „o nacjonalizacji przemysłu” z lat 1944-1946. Owszem, w roku 1919 Węgry zostały niebawem od komunizmu uwolnione – o czym dalej – lecz przecież w owych latach 40. XX wieku znowu popadły w komunizm, razem z Polską i z innymi krajami wówczas już zbudowanej szerokiej „strefy sowieckiej”.
Aliści „przeklejanie” nie zmienionych sowiecko-rosyjskich wzorców na grunt krajów i narodów znajdujących się w obszarze cywilizacji innej przecież, aniżeli ta w obszarze której rozwijała się Rosja, szybko wywoływało nieufność wśród szerokich rzesz „beneficjentów reformy rolnej”. Oto Rada Rewolucyjna wywłaszczonych gruntów nie parcelowała pomiędzy chłopów, ale na wzór rosyjskiej „obszcziny” zakładała rozległe państwowe gospodarstwa rolne oraz „spółdzielnie”, gdzie swobodni dotąd chłopi-gospodarze mieli być najemnymi robotnikami rolnymi. Zauważmy, że sowieccy doktrynerzy z węgierskiego przypadku nauki dla siebie najwidoczniej nie przyjęli, gdyż ten sam z ich punktu widzenia błąd powtórzyli oni w roku następnym (1920) w Polsce, w swoim wówczas niezdecydowaniu w jednych miejscach wywłaszczone grunta wprawdzie dzieląc między chłopów i/lub robotników rolnych (na wsi różnica pomiędzy tymi dwiema grupami jest dobrze rozumiana), lecz w wielu innych okolicach zakładając owe nierozparcelowane „sowchozy”. W tamtym zatem pokoleniu ani chłopa madziarskiego, ani tego polskiego taka gwałtowna rewolucyjna zamiana dotychczasowego pana-dziedzica-szlachcica na... dobrze nie wiadomo kogo (!) jednak nie przekonywała (wszelako później było inaczej i tak, przynajmniej w Polsce, pozostało do dzisiaj!)
Nie miejsce tu na szersze opisy rewolucyjnych wydarzeń na Węgrzech roku 1919. Oczywiście, że prześladowano „burżuazję i kler”, rozwiązano zakony, opanowano szkolnictwo, „wyrzucono religię ze szkół”, a między innymi tę jakże zasłużoną dla Narodu Węgierską Akademię Nauk po prostu... zamknięto. Tym i innym poczynaniom towarzyszył gwałtownie się rozprzestrzeniający czerwony terror.
Na to wszystko poniekąd z bliska patrzyły narodowości sąsiadujące z okrojonymi terytorialnie Węgrami, a i Węgrzy mieszkający na obszarach zawładniętych przez Czechosłowację, Serbię i Rumunię. Czy oni też chcieli bolszewickiej rewolucji u siebie? Natomiast z dalekiego Paryża patrzeli na to uczestnicy właśnie się tam rozwijającej konferencji pokojowej na czele z ową Wielką Trójką ówczesnych światowych przywódców.
Szybko zatem zachęcono tych nowych wschodnioeuropejskich sojuszników zwycięskiej Francji, aby podjęli oni zbrojne działania kontrrewolucyjne i zarazem antywęgierskie (przyznajmy – jak to dziwnie brzmi). Główne zadanie miały wykonać liczniejsze od madziarskich wojska Królestwa Rumunii (por.: nota Vixa).
Motywacja Rumunów do kolejnej walki przeciwko Węgrom była teraz trojaka: jak poprzednio – poszerzyć ku zachodowi granice Wielkiej Rumunii (rum. România Mare), zwalczać bolszewizm chroniąc przed jego rozprzestrzenianiem się swój własny i inne kraje oraz wykazać się jako stabilny i skuteczny sojusznik Francji na Wschodzie.
Że Polska z Węgrami w latach 1918-1919 w zasadzie nie współpracowała, o tym już wyżej wspominaliśmy. Atoli dopiero co, w następstwie owych działań armii czechosłowackiej, przestaliśmy mieć z nimi wspólną granicę, co dla nas i dla nich było szokiem po owym tysiącu (!) lat wspólnego graniczenia.
Książka jest dostępna w sprzedaży w księgarni Multibook.pl
🇭🇺📗 https://multibook.pl/pl/p/Slawomir-N.-Goworzycki-Historia-Wegier-opowiedziana-niepoprawnie-politycznie/15014
wśród fanów
