Odlotowe Kobiety

Odlotowe Kobiety Kochana taka, jaka jesteś – jesteś wystarczająca i idealna. Organizujemy wyjazdy z jogą, malarstwem i kuchnią turecką. Witajcie!

W sklepie oferujemy produkty wspierające naszą misję. Odlotowe Kobiety to moc serca, siła przyrody i odwaga kobiecości. Jesteśmy Agnieszka Kościan, Sylwia Gromadzka- Staśko i Marta Turksezer - wspólniczki tego niezwykłego projektu. Razem wierzymy w to, że życie nabiera prawdziwego sensu, gdy dzielimy się dobrocią i pasją. Nasza inicjatywa to wyraz naszych wartości i pragnienia wpływania pozytywnie na świat. Chcemy pokazać, że poprzez współpracę i zaangażowanie możemy zmieniać rzeczywistość na lepsze. Dołączcie do naszej podróży, w której kopniemy życie razem w dobrym kierunku! Nasza firma specjalizuje się w tworzeniu unikalnych i rzemieślniczych produktów, które dodają charakteru i uroku do każdego domu. Przemysł miotlarski- miotły z intencjami
Wyjątkowe obrazy, malowane przez wspaniałą malarkę Sylwię Gromacką-Staśko
Rękodzieło
Organizujemy wyjazdy z jogą, malarstwem i jedzeniem tureckim, które łączą w sobie dobroczynne działanie dla ciała i umysłu poprzez praktykę jogi z niezwykłymi doznaniami kulinarnymi tureckiej kuchni.

Czekanie na „lepszy moment”może pełnić funkcję ochronną. Daje poczucie kontroli, pozwala uniknąć konfliktu, ale jeśli tr...
11/09/2026

Czekanie na „lepszy moment”może pełnić funkcję ochronną. Daje poczucie kontroli, pozwala uniknąć konfliktu, ale jeśli trwa zbyt długo, zaczyna kosztować. Człowiek niby niczego nie traci od razu, a jednak z czasem traci kontakt ze sobą. Przyzwyczaja się do wersji, która jest bezpieczna, ale coraz mniej prawdziwa.

Bycie sobą zaczyna się od mówienia wprost, że czegoś nie chcesz. Nie tłumaczysz się z każdej decyzji. Przestajesz poprawiać swoje zdania tak długo, aż staną się dla wszystkich wygodne. Wybierasz jedną sytuację, w której nie zrezygnujesz z siebie tylko dlatego, że ktoś może być niezadowolony.

Warto odróżnić przygotowanie od odkładania. Przygotowanie ma kierunek i konkret. Odkładanie stale produkuje nowe powody, żeby niczego nie ruszać.

Jeśli od miesięcy mówisz sobie „jeszcze nie teraz”, zapytaj uczciwie: na co właściwie czekam? Na warunki, czy na brak lęku? Na plan, czy na gwarancję, że nikt Cię nie oceni?

Lepszy moment może nie przyjść. , ale może przyjść decyzja, że nie chcesz już odkładać siebie do czasu, aż wszystkim wokół będzie wygodnie z twoją zmianą.

Zmęczenie najłatwiej przypisać pracy i tłumaczyć sobie „jestem zmęczona, bo mam dużo na głowie” - i często to prawda, t...
09/09/2026

Zmęczenie najłatwiej przypisać pracy i tłumaczyć sobie „jestem zmęczona, bo mam dużo na głowie” - i często to prawda, tylko czy to jest cała prawda?

Człowieka często nie wyczerpuje sama liczba obowiązków, tylko sposób, w jaki funkcjonuje. Męczy ciągłe dopasowywanie się, rola osoby, która „da radę”, nawet kiedy już nie ma z czego brać. Męczy relacja, w której pilnujesz spokoju bardziej niż własnej szczerości.

Przy tym typie zmęczenia urlop pomaga tylko częściowo. Możesz odpocząć fizycznie, ale po powrocie wraca ten sam ciężar, jeśli wracasz do życia, w którym regularnie przekraczasz własne granice.

Wypalenie często zaczyna się właśnie od długotrwałego rozdźwięku między tym, co robimy, a tym, czego naprawdę potrzebujemy. Od wielu miesięcy rezygnacji z odpoczynku, z własnego zdania, z granic, z marzeń, z rozmów, które trzeba było odbyć wcześniej.

Spróbuj spojrzeć na zmęczenie nie jak na osobistą słabość, ale jak na informację. Po czym najbardziej tracisz energię? Przy kim przestajesz być sobą? Które części twojego życia wybrałaś świadomie, a które po prostu kiedyś przyjęłaś i nigdy ich nie zweryfikowałaś?

Człowiek może mieć obowiązki, pracę, rodzinę, zobowiązania i naprawdę mało czasu. To jest realne, ale czasem „brak czasu...
07/09/2026

Człowiek może mieć obowiązki, pracę, rodzinę, zobowiązania i naprawdę mało czasu. To jest realne, ale czasem „brak czasu” staje się też bezpiecznym wytłumaczeniem, które pozwala nie dotykać trudniejszego tematu: boję się zmienić coś w swoim życiu, bo nie wiem, jakie będą konsekwencje.

Na przykład ktoś mówi: „nie mam czasu zadbać o siebie”, ale głębiej może chodzić o to, że gdyby zacząć stawiać granice, ktoś byłby niezadowolony.
Mówimy: „teraz nie jest dobry moment”, ale prawdziwy lęk dotyczy tego, że po zmianie przestaniemy być tymi „miłymi, wyrozumiałymi i zawsze dostępnymi”.
Moja koleżanka często powtarza: „jestem zmęczona pracą”, ale przypuszczam, że tak naprawdę męczy ją całe funkcjonowanie w roli, która już do niej nie pasuje.

Znacie to z własnego doświadczenia?

Przez lata uczymy się określonych strategii przetrwania. Jedna osoba uczy się być grzeczna, inna niezastąpiona i silna, jeszcze inna niewymagająca. Te strategie kiedyś mogły pomagać: chroniły przed konfliktem, odrzuceniem, krytyką albo samotnością. Problem zaczyna się wtedy, gdy dorosła osoba nadal żyje według tych starych zasad, mimo że one zaczynają ją kosztować zdrowie, spokój i poczucie własnej tożsamości.

Dlatego pytanie „czego naprawdę chcę?” jest trudniejsze niż „co robić?”.
„Co robić?” pozwala zostać w trybie zadaniowym. Można szukać planu, metody, harmonogramu. Natomiast pytanie „czego naprawdę chcę?” prowadzi głębiej. Może pokazać, że nie chodzi o lepszą organizację, tylko o zmianę sposobu życia. O mniej dopasowywania się i o odwagę, żeby przestać wybierać wyłącznie to, co wygodne dla innych.

To nie oznacza egoizmu ani impulsywnego burzenia wszystkiego. Chodzi o to, żeby zacząć zauważać, gdzie regularnie przekraczamy własne granice. Gdzie mówimy „tak”, chociaż czujemy opór. Gdzie utrzymujemy relacje, role albo obowiązki głównie z lęku. Gdzie zmęczenie nie jest już zwykłym zmęczeniem, tylko sygnałem, że żyjemy zbyt długo wbrew sobie.

Próbujemy naprawić siebie, zamiast przyznać, że jesteśmy w niewłaściwym miejscu. Nie każda relacja pozwoli Ci być sobą, ...
31/08/2026

Próbujemy naprawić siebie, zamiast przyznać, że jesteśmy w niewłaściwym miejscu. Nie każda relacja pozwoli Ci być sobą, nie każde środowisko zrozumie twoją wrażliwość albo potrzebę niezależności i nie każda firma będzie umiała uszanować twoją granicę. Jeśli to zauważasz, to objaw, że przestajesz mylić dopasowanie z przynależnością.

Ludzie się różnią, pojawiają się konflikty, trzeba rozmawiać, szukać wspólnego języka, ale jest zasadnicza różnica między wysiłkiem budowania relacji a wysiłkiem ciągłego udawania, że jesteś kimś trochę innym.

Jeśli po każdym spotkaniu potrzebujesz odzyskiwać siebie, jeśli przed rozmową czujesz napięcie w ciele, jeśli twoje zdania przechodzą przez dziesięć filtrów, zanim je wypowiesz, trzeba się zatrzymać, żeby zobaczyć prawdę bez upiększania.

Nie każde miejsce jest dla ciebie i nie każde miejsce musi takim być.

Uczymy się, że najlepiej być bezproblemową. Miłą, pomocną, rozsądną, niewymagającą. Taką, która nie robi zamieszania, ni...
29/08/2026

Uczymy się, że najlepiej być bezproblemową. Miłą, pomocną, rozsądną, niewymagającą. Taką, która nie robi zamieszania, nie mówi zbyt ostro, nie prosi o za dużo i potrafi „zrozumieć sytuację”. Z czasem ten trening wchodzi tak głęboko, że bycie łatwą do lubienia zaczyna wydawać się częścią charakteru.

Za tą łatwością często stoi napięcie, automatyczne „spoko” i przekładanie własnych potrzeb na później, bo czyjeś emocje wydają się pilniejsze.

Bycie łatwą do lubienia może nawet być przyjemne. Ludzie cię chwalą, mówią, że można na ciebie liczyć, że jesteś taka wyrozumiała. Brzmi pięknie, dopóki nie zauważysz, że dogadać się z tobą najłatwiej wtedy, gdy to ty rezygnujesz.

Nie musisz od teraz odpowiadać chłodem na wszystko, co kiedyś przyjmowałaś z uśmiechem, ale warto zobaczyć, gdzie twoja łagodność jest wyborem, a gdzie strachem przed odrzuceniem.

Zdrowa relacja wytrzymuje twoje „nie”, zmianę zdania. Wytrzymuje to, że czasem nie masz siły, czasu, ochoty albo zgody. Jeśli ktoś lubi cię tylko wtedy, gdy jesteś dostępna, przewidywalna i niewymagająca, to prawdopodobnie nie lubi ciebie, tylko wygodę, którą mu zapewniasz.

Dopasowanie często obiecuje bezpieczeństwo. „Bądź miła, a nie stracisz ludzi”, tylko że ludzie, których tracisz przez stawianie granic, zwykle i tak byli bliżej twojej funkcji niż twojej osoby.

Nie musisz być łatwa do lubienia - dla właściwych ludzi to nie będzie problem. Dla niewłaściwych będzie to koniec wygodnego układu.

Dopasowanie samo w sobie nie jest złe. Bez niego nie dałoby się żyć z ludźmi, pracować w zespole, tworzyć relacji, prowa...
26/08/2026

Dopasowanie samo w sobie nie jest złe. Bez niego nie dałoby się żyć z ludźmi, pracować w zespole, tworzyć relacji, prowadzić rozmów. Problem zaczyna się wtedy, gdy dopasowanie przestaje być wyborem, a staje się odruchem.

Znasz ten moment? Ktoś pyta, co myślisz, a ty najpierw sprawdzasz w głowie, jaka odpowiedź będzie najbezpieczniejsza. Ktoś proponuje spotkanie, a ty już wiesz, że nie masz siły, ale słyszysz siebie mówiącą: „jasne, przyjdę”. Ktoś przekracza twoją granicę, a ty jeszcze go usprawiedliwiasz, bo przecież „nie chciał źle”.

Największy koszt dopasowania polega na tym, że zaczynasz tracić kontakt z własnym „tak” i własnym „nie”. Nie czujesz od razu złości, kiedy ktoś cię wykorzystuje, bo szybciej pojawia się pytanie: może przesadzam?
Można być życzliwą i mieć granice, kochać ludzi i nie być dla nich dostępna na każde zawołanie. Można dbać o relacje, nie robiąc z siebie osoby do ciągłego dopasowywania.

Warto zapytać siebie bardzo uczciwie: czy ja się dopasowuję, bo naprawdę tego chcę, czy dlatego, że boję się konsekwencji bycia sobą?

Jeśli za akceptację płacisz napięciem, milczeniem i rezygnacją z siebie, to nie jest bliskość. To układ, w którym twoja obecność jest mile widziana głównie wtedy, gdy nie zajmujesz zbyt wiele miejsca.

Można mieć dużą wiedzę o granicach, a wciąż zgadzać się na rzeczy, które są wewnętrznie niezgodne. Można rozumieć mecha...
24/08/2026

Można mieć dużą wiedzę o granicach, a wciąż zgadzać się na rzeczy, które są wewnętrznie niezgodne. Można rozumieć mechanizmy toksycznych relacji, znać pojęcia z zakresu regulacji emocji, słuchać ekspertów i nadal nie ufać temu, co od dawna jest wystarczająco jasne.

Wiedza porządkuje doświadczenia i daje szerszą perspektywę. Problem zaczyna się wtedy, gdy wiedza staje się sposobem na odwlekanie decyzji.

W wielu sytuacjach brakuje zgody na to, że własna reakcja też jest ważnym źródłem danych. Dyskomfort, napięcie, poczucie przeciążenia, utrata swobody w relacji czy powracające przekonanie, że coś jest nie tak, też trzeba brać pod uwagę.

Nikt z zewnątrz nie przeżyje za ciebie twojego życia. Inna osoba może doradzić, wesprzeć, nazwać pewne mechanizmy, pomóc zobaczyć sytuację z dystansu. Nie weźmie jednak na siebie konsekwencji twoich wyborów. Nie poczuje za ciebie ulgi, gdy przestaniesz działać wbrew sobie. Nie poniesie też kosztu dalszego trwania w miejscu, które od dawna ci nie służy.

Zaufanie do siebie to gotowość, by nie traktować własnego głosu jako najmniej wiarygodnego. Są momenty, w których kolejna porcja wiedzy nie wnosi już nic istotnego. Wiesz, że dana sytuacja cię obciąża, że od dłuższego czasu przekraczasz własne granice, że potrzebujesz zmiany, nawet jeśli nie masz jeszcze gotowego planu.

Nie zawsze potrzebny jest następny dowód, potrzebna jest decyzja.


Nie zawsze widać, że ktoś jest na granicy. Taka osoba na zewnątrz funkcjonuje normalnie. W środku coraz częściej ma wraż...
20/08/2026

Nie zawsze widać, że ktoś jest na granicy. Taka osoba na zewnątrz funkcjonuje normalnie. W środku coraz częściej ma wrażenie, że działa już tylko dlatego, że nie wie, jak się zatrzymać.

Udawanie, że wszystko jest OK, opiera się na odruchu i przekonaniu, że „dam radę”. „nie ma sensu o tym mówić”. „inni mają gorzej”. „przecież obiektywnie nie jest tak źle”. Takimi zdaniami można bardzo długo utrzymywać pozory normalności, ale psychika nie rozróżnia, czy przemilczasz coś z elegancji, czy ze strachu. Rejestruje, że znowu zostałaś sama.

Nie każda osoba jest bezpiecznym miejscem na twoją prawdę, ale jeśli nikomu nie możesz powiedzieć, że „nie jest dobrze”, zaczynasz żyć w izolacji, nawet jeśli masz wokół siebie ludzi.

Odwaga nie zawsze polega na zaciskaniu zębów, tylko na tym, żeby przestać robić z wytrzymywania dowodu wartości. Możesz być odpowiedzialna i jednocześnie potrzebować wsparcia. Możesz być silna i mieć dość. Możesz kochać swoje życie, a mimo to widzieć, że pewne jego elementy cię przeciążają.

„Nie jest OK” nie jest końcem świata, niekiedy jest początkiem powrotu do rzeczywistości. Dopiero kiedy przestajesz grać, możesz zobaczyć, czego naprawdę potrzebujesz.

Ciało często reaguje szybciej, niż my potrafimy nazwać sytuację. Przed spotkaniem boli cię brzuch. Po rozmowie jesteś wy...
17/08/2026

Ciało często reaguje szybciej, niż my potrafimy nazwać sytuację. Przed spotkaniem boli cię brzuch. Po rozmowie jesteś wyczerpana, przy jednej osobie swobodnie oddychasz, przy innej zaczynasz pilnować każdego słowa.

Łatwo to zlekceważyć. Powiedzieć: przemęczenie, pogoda, hormony, za dużo kawy, za mało snu. Oczywiście, czasem właśnie o to chodzi, ale jeśli sygnały powtarzają się regularnie, trzeba przestać traktować je jak przypadek. Ciało nie zawsze mówi dosłownie, ale bardzo często pokazuje, gdzie przekraczasz siebie.

Wiele z nas ma świetnie wytrenowaną głowę i kompletnie zagłuszony kontakt z ciałem. Potrafimy racjonalizować niemal wszystko, nawet zobowiązania, których nikt nam oficjalnie nie narzucił, ale i tak czujemy, że „musimy”.

Głowa znajdzie argument. Ciało poniesie koszty.

Słuchanie ciała nie oznacza, że każda emocja ma natychmiast kierować twoim życiem. To byłoby zbyt proste i czasem zwyczajnie nieodpowiedzialne. Chodzi o coś bardziej praktycznego: żeby brać własne reakcje pod uwagę. Zauważać, kiedy zaciskasz zęby, kiedy po kontakcie z kimś potrzebujesz pół dnia, żeby wrócić do siebie.

Wystarczy, że przestaniesz automatycznie unieważniać te sygnały, które pojawiają się od tygodni albo miesięcy. Ciało nie jest przeszkodą w ogarnianiu życia, ale niekiedy jest ostatnim miejscem, które jeszcze mówi prawdę.

Są decyzje, które wydają się nielogiczne. Niby wszystko się zgadza: praca jest „w porządku”, relacja „nie taka zła”, pla...
15/08/2026

Są decyzje, które wydają się nielogiczne. Niby wszystko się zgadza: praca jest „w porządku”, relacja „nie taka zła”, plan „rozsądny”, życie „poukładane”. Nie ma dramatu, jest za to powtarzające się poczucie, że funkcjonujesz poprawnie, ale nie do końca żyjesz po swojemu.

Droga serca nie zawsze wygląda romantycznie. Przyznanie przed sobą, że coś przestało ci służyć, nie jest łatwe ani przyjemne. Dodatkowo Twoja decyzja może popsuć komuś wygodny układ.

Dlatego tak łatwo pomylić głos serca z kaprysem. Przez lata uczono nas, że dobra decyzja to taka, którą da się logicznie uzasadnić przed wszystkimi. Tylko że nie każda prawda mieści się w tabelce. Niektóre rzeczy wyczuwasz po tym, że po jednej myśli robi ci się lżej, a po drugiej ciało zaciska się jak przed egzaminem.

To nie znaczy, że warto działać impulsywnie. Dojrzałość polega na tym, żeby połączyć czucie z odpowiedzialnością. Sprawdzić fakty, policzyć koszty, przygotować się, ale nie zagłuszać siebie tylko dlatego, że dla kogoś twoja decyzja jest niewygodna albo pozornie nierozsądna.

Możesz zostać, przemilczeć, odłożyć, przeczekać. Czasem rzeczywiście tak trzeba, ale jeśli za każdym razem wybierasz „przeczekanie”, a potem czujesz, że oddalasz się od siebie, warto to potraktować poważnie i... zmienić

Poczucie, że przestajesz negocjować własną prawdę, w dorosłym życiu zapewnia większy spokój, niż pozorna stabilność, za którą płacisz codziennym napięciem.

Adres

Klonowa 7, Droszków
Zabór
66-003

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Odlotowe Kobiety opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij

Kategoria