20/02/2026
**အမေ့သားကြီး**
ကျွန်မက မုဆိုးမတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မယောင်္ကျားက အရက်အလွန်အကျွံသောက်လို့ အသည်းရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားတာပါ။ ကျွန်မမှာ သားနှစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ တစ်ယောက်က ကိုးတန်းတက်နေပြီး၊ ကျန်တစ်ယောက်က ခြောက်တန်းတက်နေပါတယ်။ ကျွန်မက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို တွန်းလှည်းနဲ့ တွန်းသွားပြီး စျေးရောင်းပါတယ်။ ကျွန်မသားတွေ အရမ်းစာတော်ပြီး လိမ္မာကြတော့ ကျွန်မအတွက် နေပူပူ၊ မိုးရွာရွာ အလုပ်လုပ်ရတာ မပင်ပန်းဘူးလို့ ခံစားရပါတယ်။
ကျွန်မက အမြဲ သားတွေကို သွန်သင်ပေးဖြစ်တယ်။ သူတစ်ပါးအပေါ် ဘယ်တော့မှ မယုတ်မာရဘူး၊ မမိုက်ရိုင်းရဘူး။တာဝန်မယူနိုင်တဲ့အရာကို အစကတည်းက လက်မခံဘဲ ငြင်းဆန်ရဲရမယ်။ ရိုးသားပြီး မှန်မှန်ကန်ကန် နေထိုင်စားသောက်ရမယ်လို့ ပြောပြထားပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သားကြီးက အသက် ၁၆ နှစ်ရှိပြီး၊ သားငယ်ကတော့ ၁၃ နှစ်ပါ။
တစ်နေ့တော့ ရွာမှာ စစ်မှုထမ်းဖို့ အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်သူတွေ မဲနိုပ်ရမယ်လို့ ကြေညာလာပါတယ်။ တစ်ရွာမှာ လူငယ်နှစ်ယောက်ကို တပ်ထဲပို့ရမယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ကျွန်မသားကြီးက ၁၆ နှစ်ပဲရှိသေးတော့ အကျုံးမဝင်သေးဘူးဆိုပြီး စိတ်အေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မဲနိုပ်ပြီး ပေါက်တဲ့သူတွေက ပိုက်ဆံနဲ့ ရွာသူကြီးကို လာဘ်ထိုးလိုက်ကြပါတယ်။ သွားမဲ့သူ မရှိတော့ ရွာသူကြီးက ကျွန်မဘက်ကို လှည့်လာပြီး ကျွန်မသားကြီးကို တပ်ထဲလွှတ်ဖို့ လာပြောသွားပါတယ်။
ကျွန်မလည်း ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ် — “ကျွန်မသားက ၁၆ နှစ်ပဲရှိသေးတယ်၊ အကျုံးမဝင်သေးဘူး” လို့။ ဒါပေမယ့် ရွာသူကြီးက “နင့်သားက အသက် ၁၈ နှစ်နဲ့ တူနေတယ်။ သွားရမယ်။ မသွားရင် ပိုက်ဆံ သိန်း ၃၀ ပေးရမယ်” လို့ ပြောပါတယ်။ ကျွန်မ ခေါင်းမီးတောက်သွားတယ်။ ဘယ်လို အနိုင်ကျင့်နေတာလဲ။ ကျွန်မလက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ သုံးသောင်းပဲ ရှိတယ်။ သိန်း ၃၀ ဘယ်မှာသွားရှာရမလဲ။ အိမ်က တဲအိမ်ဆိုတော့ ရောင်းလည်း ပိုက်ဆံမရနိုင်ဘူး။ မြေတော့ ရှိပေမယ့် မြေရောင်းလိုက်ရင် ကျွန်မနဲ့ သားငယ် ဘယ်မှာ နေရတော့မလဲ။
အဲ့ဒီအခါ ကြံရာမရဖြစ်နေချိန်မှာ ရွာထိပ်မှာ ပိုက်ဆံအတိုးနဲ့ ချေးစားတယ်လို့ ကြားဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကို သွားပြီး ပိုက်ဆံချေးဖို့ လုပ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက လက်မခံခဲ့ဘူး။ ဘာလို့ဆို ကျွန်မ ပြန်မဆပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူသိလို့ပါ။ ကျွန်မလည်း ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိတော့ဘဲ ယောင်္ကျားရဲ့ အုပ်ဂူကို သွားပြီး “ယောင်္ကျားရေ၊ နင့်သားကြီးကို ကယ်ပါဦး” လို့ ပြောပြီး ငိုယိုခဲ့ပါတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သားကြီးက “အမေ ဘာမှမပူနဲ့။ ကျွန်တော် တပ်ထဲပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်” လို့ ပြောပါတယ်။ အဲ့ဒီစကား ကြားတော့ မျက်ရည်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သားကြီးရှေ့မှာပဲ ငိုချလိုက်မိပါတယ်။ သားကြီးကလည်း သူ့အတွက် ပိုက်ဆံလိုက်ချေးစရာ မလိုဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ သားကြီးလည်း တပ်ထဲ ဝင်သွားလိုက်ရပါတယ်။
တစ်လ၊ နှစ်လ ကြာသွားပေမယ့် သားကြီးဆီက ဘာအဆက်အသွယ်၊ ဘာသတင်းမှ မရပါဘူး။ စျေးတော့ ရောင်းနေသော်လည်း စိတ်နဲ့ လူ မကပ်နိုင်ပါဘူး။ “ငါ့သားကြီး အဆင်ပြေပါ့မလား။ ထမင်းရော သေချာစားရဲ့လား” လို့ အမြဲစိုးရိမ်နေမိပါတယ်။
သုံးလမြောက်နေ့မှာ သားကြီးဆီက ဖုန်းအဆက်အသွယ် ရလာပါတယ်။ သူ အခု လွတ်မြောက်နယ်မြေမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ တပ်ထဲကနေ သူ့သူငယ်ချင်းအချို့နဲ့ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အဆင်ပြေနေတယ်၊ ဘာမှ မစိုးရိမ်ပါနဲ့လို့ ပြောပါတယ်။ ကျွန်မ စိတ်တော်တော်လေး ပေါ့သွားပါတယ်။
ဒါပေမယ့် နောက်နေ့မနက် ရွာသူကြီးက လာပြောပါတယ် — “တပ်ထဲမှာ ထွက်ပြေးတဲ့သူတွေရှိတယ်။ နင့်သားလည်း ပါတယ်ထင်တယ်။ နင့်သားနဲ့ အဆက်အသွယ် ရလား” လို့ မေးပါတယ်။ ကျွန်မလည်း “အဆက်အသွယ် မရဘူး” လို့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူက မယုံတော့ ရှိသမျှ ဖုန်းနံပါတ်တွေကို ဖုန်းဆက်ခိုင်းပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ရင်တစ်ထိတ်ထိတ်နဲ့ ဖုန်းဆက်ရပါတယ်။ တော်သေးတာက ကျွန်မသားကြီးရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဆက်မိပေမယ့် သူ ဖုန်းမကိုင်ပါဘူး။ အဲ့ဒီနောက် ရွာသူကြီးက “အဲ့ဆို နင့်သား ထွက်ပြေးတဲ့အထဲ မပါဘူးထင်တယ်” လို့ ပြောပြီး ပြန်သွားပါတယ်။
ပြီးတော့ တစ်ပတ်အကြာမှာပဲ ရွာသူကြီးက လာပြီး မနေ့က တိုက်ပွဲမှာ နင့်သား ကျသွားပြီလို့ လာပြောတယ်။ ကျွန်မလည်း ဟန်ဆောင်ပြီး ငိုလိုက်ရတာပေါ့။ နောက်တော့ ကျွန်မသားကြီးကို စိတ်မချတော့ သူ့ဆီ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ရှိတာနဲ့ ပေါင်စားပြီး လမ်းစရိတ်အတွက် ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ သားငယ်ကို ခေါ်သွားပြီး ကျွန်မ သားကြီးရှိတဲ့နေရာကို ငါးရက်လောက် သွားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်မ သားကြီးဆီ ရောက်တော့ အားရပါးရ သူ့ကို ဖက်ပြီး ငိုတာပေါ့။ ကျွန်မလည်း သူ့ကို ပြောတာပေါ့၊ အမေနဲ့အတူ လုံခြုံတဲ့ အခြားတစ်နေရာမှာ ပြန်နေကြဖို့ပေါ့။ ကျွန်မသားကြီးကတော့ သူ တိုက်ပွဲ ဝင်ချင်တယ်တဲ့။ အမေ ပြောသလို သူ တစ်ပါးအပေါ် မယုတ်မာရဘူး ဆိုပေမဲ့ အခု လူယုတ်မာတွေ ပိုပိုများနေတော့ သူ တိုက်ပွဲဝင်မှ ဖြစ်မယ်တဲ့။ အမေလို မိခင်ကောင်း နည်းသွားလို့ ကိုယ့်သားသမီးကို လူကောင်းအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတဲ့ မိခင်ကောင်းတွေ ရှားပါးလာလို့ ထင်တယ်။ လူယုတ်မာတွေ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ပိုပိုများလာတယ်။
အေးလေ၊ သားကြီးက တိုက်ပွဲဝင်ချင်တယ်ဆိုတော့လည်း ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ။ သူ့ဆန္ဒကို လိုက်လျှောပေးရမှာပေါ့။ ကျွန်မလည်း အဲ့မှာပဲ ထမင်းချက်အကူအနေနဲ့ ဝင်လုပ်ပြီး နေဖြစ်တယ်။ ကျွန်မသားငယ်ကိုလည်း အဲ့က ကျောင်းမှာပဲ ထားလိုက်တယ်။ ကျွန်မသားကြီး တိုက်ပွဲသွားပြီဆိုရင် ကျွန်မ နှလုံးရောဂါရခါနီး စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ သားကြီးအတွက် ရှိသမျှ ဘုရားစာတွေ ရွတ်နေရတာ။ ညနေ သူတို့ ပြန်လာမဲ့အချိန်ဆို ကျွန်မ ရှေ့ကနေ ရင်တစ်ထိတ်ထိတ်နဲ့ ကျွန်မသားကြီး မျက်နှာကို ရှာနေတာ။ နောက်မှ သားကြီးမျက်နှာ ပေါ်လာတော့ ရင်အေးသွားရတယ်။
နောက်တစ်နေ့ သူ နည်းနည်းဝေးတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု သွားရမယ်တဲ့။ တစ်ပတ်လောက် ကြာနိုင်တယ်တဲ့။ ကျွန်မလည်း အစာခြောက်တွေကို သေချာထုတ်ပေးပြီး သားကြီးအိတ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ဂရုတစိုက်နဲ့ နေပါလို့ မှာလိုက်တာပေါ့။ လူ ၂၅ ယောက်လောက် ပါသွားတယ်။ တစ်ပတ်တောင် ကျော်နေပြီး အဲ့တစ်ဖွဲ့လုံး ဘယ်သူမှ ပြန်မရောက်လာသေးဘူး။ ကျွန်မ ထမင်းတောင် စားမဝင်တော့ဘူး။
၇ ရက်မြောက်နေ့မှာ အဲ့အဖွဲ့ထဲက သုံးယောက် ပြန်ရောက်လာပြီး စစ်ကူတွေ လိုနေတယ်တဲ့။ အဲ့မှာ လူအင်အား မမျှတော့ ကျသွားတာတွေ များသလို ဖမ်းခံထိတာတွေရှိတယ်တဲ့။ ကျွန်မ သားကြီးကောလို့ မေးတော့ သူ့ခြေထောက် ကျည်ထိတော့ မပြေးနိုင်တော့လို့ အဖမ်းခံထိသွားတယ်တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ကျိုးပြီ။ အသက်ကော ရှင်သေးရဲ့လား။
အဲ့နဲ့ စစ်ကူ အယောက် ၅၀ ပြန်ပို့ပြီး သွားပြန်တိုက်ကြတယ်။ သူတို့ ကျွန်မသားကြီးကို ပြန်ကယ်ထုတ်လာတယ်။ ကျွန်မသားကြီး မျက်နှာက အထိုးခံထားရတော့ ဖောပြီး ရောင်နေတယ်။ ခြေထောက်ကလည်း သွေးတွေနဲ့။ ကျွန်မသားကြီး နှစ်လကြာမှ ဖောရောင်တာတွေကော ခြေထောက်ကော သက်သာလာတယ်။ ကျွန်မလည်း မခံစားနိုင်တော့ သားကြီးရေ၊ ဆက်ပြီး မတိုက်ပါနဲ့တော့။
သားကြီးက ပြန်ပြောတယ်၊ “အမေ သိလား၊ သားလည်း အရမ်းကြောက်တာပေါ့ အမေရယ်။ သားလိုမျိုးပဲ အရမ်းကြောက်တဲ့သူများရင် ဘယ်သူက ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ပြီး ဒီမတရား အနိုင်ကျင့်မှုကို ရပ်တန့်ပေးမှာလဲ။ အမေ သိလား၊ သား အရင်တပ်ထဲ စဝင်သွားတုန်းက သူတို့တွေ ရွာကို မီးရှို့ပြီး အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေကို နိုင်ထက်စီးနင်းပြီး အနိုင်ကျင့်စော်ကားခဲ့ကြတယ်။ အဲ့နေ့မှာ သားအရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်လေ၊ သူ့ရဲ့ မိသားစုကို သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် မီးရှို့သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့မိန်းကလေးကို အဲ့က ဗိုလ်တစ်ယောက်က မုဒိန်းကျင့်ပြီး သတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲ့မိန်းကလေးက သားကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ သားက အဲ့မှာ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အောက်ခြေစစ်သားလေ။ ဟိုက ဗိုလ်အဆင့်ဆိုတော့ သား ဘာမှ မတုံ့ပြန်ရဲဘဲ ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။ သားသာ သတ္တိရှိရှိနဲ့ အဲ့ဗိုလ်ကို သေနတ်ပစ်ပြီး အဲ့မိန်းကလေးကို ကယ်လိုက်ရင် သူ အခု အသက်ရှင်နေလောက်မလားပေါ့။ သား သူရဲဘောကြောင်နေခဲ့တာ အဲ့အချိန်။ အဲ့ကြောင့် ညတိုင်း အဲ့မိန်းကလေးက သားကို လာခြောက်သလို ဘာလို့ သူ့ကို မကယ်ခဲ့တာလဲဆိုပြီး နားထဲမှာ ကြားကြားနေရတယ် အမေ။ အဲ့ကြောင့် သား သူရဲဘောမကြောင်ဘဲ ရဲရဲရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ် အမေ။ သားလုပ်ရပ်က အမှန်တရားဘက်က ရပ်တည်တဲ့လုပ်ရပ်ဖြစ်တဲ့အတွက် အမေ့သားကို ပြည်သူအတွက် လှူဒါန်းခဲ့တယ်လို့ သဘောထားပြီး သားကို လွတ်ထားလိုက်လို့ရမလား အမေ” လို့ ပြောတယ်။
ကျွန်မ မျက်ရည်ဝဲပြီး “ဟုတ်ပါပြီ သားရယ်” ဆိုပြီး အပြင်ထွက်သွားလိုက်တယ်။ ကျွန်မသားငယ်ကတော့ အဲ့မှာ ဆေးအကူအနေနဲ့ ဝင်ရောက်ကူညီနေတယ်။ အနာရတဲ့ တပ်သားတွေကို ကူညီပေးနေတာပေါ့။
တစ်နေ့တော့ မြို့ပြတိုက်ပွဲတစ်ခုရှိတယ်တဲ့။ ကျွန်မသားကြီးကတော့ အရမ်းနေကောင်းသေးတာ မဟုတ်ပေမဲ့ သူလည်း လိုက်သွားဖို့ လုပ်ထားတယ်။ လူကလည်း အရမ်းမလောက်တော့ သူ့ကို ထည့်ပေးလိုက်ရတယ်။ အဲ့နေ့ မိုးတွေလည်း အရမ်းအုံ့မှိုင်းပြီး ကောင်းကင်က မှောင်သလိုလို၊ လေပြင်းတွေလည်း အရမ်းတိုက်တယ်။ သားကြီးလည်း မြို့ပြတိုက်ပွဲမှာ ဝင်ပြီး စစ်ကူတိုက်ပေးတာပေါ့။
ညနေစောင်းအချိန်မှာ အနာရတဲ့ တပ်သားတွေကို ကူပြီး ပြန်သယ်လာတာ မြင်ရတယ်။ ကျွန်မသားကြီးက မပေါ်သေးဘူး။ ကျွန်မလည်း စိတ်နည်းနည်း ပူသွားတယ်။ သူတို့ အခုထိ တိုက်ပွဲပြင်းထန်နေတုန်းပဲတဲ့။ ညမိုးချုပ်နေပြီ။
နောက်နေ့ မနက် ၆ နာရီမှ တပ်သားအချို့ ပြန်ရောက်လာတယ်။ အဲ့မှာ သေဆုံးသွားတဲ့ တပ်သားအလောင်း ငါးလောင်းလောက် ပြန်သယ်လာတာ တွေ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးအလောင်းက ကျွန်မသားကြီး အလောင်း ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ ရင်တွေ တစ်စစီ ကြေကွဲနေရပြီ။
တပ်သားတွေဆီက ကြားရတာတော့ သူတို့ လူအင်အားမလောက်လို့ တပ်ဆုတ်ဖို့ လုပ်နေချိန် ကျွန်မသားကြီးက တပ်သားတွေနဲ့အတူ မဆုတ်ဘဲ အဲ့က ဗိုလ်ကြီးတစ်ယောက်ကို ပြေးပြီး ပစ်သတ်လိုက်ရာကနေ ရန်သူဘက်က ပြန်ပစ်လိုက်တာနဲ့ သူ ကျဆုံးသွားတယ်တဲ့။ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာ အဲ့ဗိုလ်ကြီးက သူပြောတဲ့ ကလေးမလေးကို မုဒိန်းကျင့်ပြီး သတ်ခဲ့တဲ့ ဗိုလ်ကြီးမို့ သူ ပြန်တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ရှေ့ထွက်ပြီး ပစ်သတ်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်။
ကျွန်မလည်း ကျွန်မသားကြီးရဲ့ အလောင်းရှေ့မှာ “သားတာဝန်ကျေသွားပြီနော်။ တမလွန်မှာ အေးချမ်းစွာ အနားယူပါတော့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း အပြစ်ရှိတဲ့စိတ် မထားနဲ့တော့နော်” လို့ ပြောပြီး မျက်ရည်ကို သုတ်ရင်းနဲ့။ ကျွန်မလည်း အိမ်မပြန်လာတော့ဘဲ ကျွန်မ တတ်နိုင်တဲ့ဘက်ကနေ ထမင်းချက်အကူအနေနဲ့ အဲ့မှာပဲ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
_Dear.Life
** My eldest son **
I am a widow. My husband died from liver disease after years of heavy drinking. I was left alone with my two sons. My eldest is 16 years old, and my youngest is 13. The older one was in Grade 9, and the younger one in Grade 6. To survive, I sell vegetables by pushing a cart around the village. Whether under the burning sun or in heavy rain, I work every day. But because my sons are intelligent, obedient, and kind-hearted, I never feel tired. They are my only strength.
I always teach them to never be cruel or wicked toward others, to never act irresponsibly, and to have the courage to refuse things they cannot take responsibility for from the very beginning. I tell them to live honestly and righteously.
One day, an announcement came to our village that men who had turned 18 must draw lots for military service. Two young men from each village had to be sent. I felt relieved because my eldest son was only 16 and did not meet the requirement.
However, after the lottery, those who were selected bribed the village leader to avoid going. Since no one was willing to go, the village leader came to me and demanded that my eldest son be sent instead. I argued that he was only 16 and not eligible. But the leader said, “Your son looks 18. He must go. If he doesn’t, you must pay 30 million kyats.”
My mind went blank. How could they oppress us like this? I only had thirty thousand kyats in my hand. How could I ever find 30 million? Our house was just a small hut — even if I sold it, it would not be enough. We had a small piece of land, but if I sold it, where would my younger son and I live?
In desperation, I went to a man at the edge of the village who was known for lending money with high interest. But he refused because he knew I would never be able to repay such a large amount. With no other option, I went to my husband’s grave and cried, begging him to save our son.
When I returned home, my eldest son told me not to worry. He said he would go to the army so I would not have to borrow money. Hearing those words, I broke down crying in front of him. Soon after, he left.
One month passed, then two. We received no news or contact from him. I continued selling vegetables, but my heart and body were not in it. Every day I worried — Is my son safe? Is he eating properly?
In the third month, I finally received a call from him. He said he had escaped from the army with some friends and was now in a liberated area. He told me not to worry — he was safe. My heart felt lighter.
But the next morning, the village leader came again. He said some soldiers had deserted and asked whether I had been in contact with my son. I denied it. He made me call every phone number I had. By chance, I called my son’s number, but he did not answer. The leader assumed my son was not among the deserters and left.
A week later, the village leader returned and said my son had been killed in battle. I had to pretend to cry. But inside, I knew he was alive. Still, I could not rest peacefully, so I decided to go find him. I sold what little belongings we had for travel money. I took my younger son, and after traveling for about five days, we reached the place where my eldest son was staying.
When I saw him, I hugged him tightly and cried. I begged him to come live with me somewhere safe. But he refused. He said he wanted to fight. He reminded me of what I had taught him — never be cruel. But he said cruel people were increasing day by day, and someone had to stand against injustice.
He told me what he had witnessed when he first entered the army: villages burned down, innocent civilians abused, and a young girl about his age forced to watch her family burned alive. Then a commander r***d her and killed her. My son saw everything but could not act because he was just a low-ranking soldier and the perpetrator was a high-ranking officer. He said the girl looked at him with eyes begging for help. He has never forgotten that look. He felt like a coward for not acting. Every night, he hears her voice asking why he did not save her.
He said if people like him, who feel fear, never step forward, then who would lead the fight against injustice? He asked me to consider that I had offered my son for the people and let him fight for what is right.
With tears in my eyes, I agreed.
I stayed there and worked as a cook to support the fighters. My younger son helped as a medical assistant, treating the wounded. Every time my eldest went into battle, my heart would tremble as if I were about to have a heart attack. In the evenings, I would anxiously search among the returning faces until I saw his. Only then could I breathe again.
One day, he went to a distant battle that could last a week. Twenty-five men went with him. Even after a week, none had returned. I could not eat. On the seventh day, three of them came back and said many had been killed or captured because they lacked reinforcements. My son had been shot in the leg and captured because he could not run.
Fifty more fighters were sent. They rescued him. His face was swollen from being beaten, and his leg was bleeding. After two months, he recovered. I begged him not to fight anymore. But he said he was afraid too — yet if everyone who was afraid stayed back, injustice would never end.
Then came a city battle. Though he was not fully strong, there were not enough fighters, so he went. The sky was dark, the wind strong. That night, many wounded soldiers returned, but my son did not.
The next morning at 6 a.m., some fighters came back carrying five bodies. The last one was my son.
They told me that when they were retreating due to low manpower, my son refused to withdraw. He ran forward and shot a commander. The enemy returned fire, and he fell. Later I learned that commander was the same man who had r***d and murdered the young girl.
Standing before his body, I said, “My son, you have fulfilled your duty. Rest peacefully in the next life. Do not carry guilt anymore.”
I did not return home. I decided to remain there, helping in whatever way I can — cooking, supporting, and standing with those who continue the fight.
My son is gone, but his courage and sacrifice live on.
Dear
