05/06/2026
Aki…
11 yıl önce, ilk mağazamı kurduğum günlerde çıktın karşıma. O zamanlar daha gençtin; sanırım üç yaşlarındaydın. Ben mağazayı nereye taşıdıysam, sen de benimle geldin. Hiçbir söz vermeden, hiçbir beklenti duymadan, sadece yanında olmayı seçtin.
Seni defalarca eve almak istedim. Ama sen özgürlüğüne âşıktın. Evde biraz dinlenir, karnını doyurur, sonra kapıyı tırmalayıp yine kendi seçtiğin hayata dönmek isterdin. Her gece içim rahat etmezdi, ama seni sevmenin biraz da seni olduğun gibi kabul etmek olduğunu öğrendim senden.
Yıllar önce sana sessizce bir söz vermiştim:
“Bir gün yaşlanırsan, artık sokakta değil, evimde olacaksın.”
Şimdi o gün geldi.
Bugün tahminen 14-15 yaşındasın. Adımların biraz daha yavaş, bakışların biraz daha derin. Ve artık seni gözüm arkada bırakamıyorum.
Merak etme Aki…
Özgürlüğünü elinden almaya değil, kalan yolunu biraz daha konforlu yürümene yardım etmeye geldim. Yine bahçeni göreceksin, yine güneşi hissedeceksin, yine canın isterse kapıda oturacaksın.
Ama bundan sonra geceleri sıcak bir yatağın olacak.
Ve vakti geldiğinde, vedamızı da birlikte yapacağız.
Çünkü bazı dostluklar sahiplenilmez; emanet edilir.
Sen 11 yıldır benim emanetime sadık kaldın.
Şimdi sıra bende.
❤️🐾 Aki, evine hoş geldin.
